องใช้งานนี่เป็นครั้งแรกที่จั่วม่อปลอมตัว มันกระหายใคร่รู้อย่างยิ่ง ทั้งยังรู้สึกแปลกพิกลอยู่บ้างเวลานี้จั่วม่ออดเศร้าเสียใจที่ยันต์เทพสัญจรถูกแผดเผาจนสลายไปไม่ได้ มิเช่นนั้นหากยังมียันต์เทพสัญจรอยู่กับตัว อาจสามารถประหยัดเวลาเดินทางได้ไม่น้อย นกกระเรียนกระดาษของมันก็สะดุดตาเกินไป ดังนั้นมันได้แต่เดินทางด้วยเท้าแม้ว่าพลังบำเพ็ญเพียรของจั่วม่อจะสูงส่งขึ้นไม่น้อย แต่สังขารร่างกายยังคงอ่อนแอมาก หลังจากตะลุยผ่านแม่น้ำปีนปั่ายภูเขาจนคนเริ่มเหน็ดเหนื่อย มันก็บรรลุถึงตงฝูอย่างไรก็ตาม ความกระหายอยากและความกระตือรือร้นต่อจิงสือของมันอยู่เหนือความเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้า มันเดินขาขวิด เกือบจะคลานเข้าไปในตลาดเสรีจั่วม่อเช่าห้องน้อยด้วยราคาที่แสนจะเจ็บปวดใจ จากนั้นตั้งร้านค้าจั่วม่อเคยมาตลาดเสรีหลายครั้งหลายหน แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ตั้งแผงลอยขายสิ่งของมันไม่คิดหวังกำไร เพียงต้องการหาเงินให้ได้แปดชิ้นจิงสือระดับสามมันก็ขอบคุณมากแล้ว ไข่มุกหยินแต่ละเม็ดตั้งราคาขายอยู่ที่ครึ่งชิ้นจิงสือระดับสาม ในใจมันวิตกกังวลกับราคานี้อย่างยิ่ง แต่แล้วก็คิดปลอบใจตัวเองว่าผูเยาเคยคุยโวโอ้อวดว่าไข่มุกนี้ดีอย่างไรดังนั้นอย่างน้อยก็สมควรต้องมีมูลค่าถึงครึ่งชิ้นจิงสือระดับสามแน่นอนว่าสำหรับพฤติกรรมของจั่วม่อ ผูเยาเต็มไปด้วยความรังเกียจเหยียดหยามมันแค่นเสียงอย่างเย็นชา “ไข่มุกหยินอันทรงเกียรติ……” ความหมายโดยนัยสามารถเห็นได้
