ตามที่ข้าสั่ง!”“แต่……”“ฮึ่ม!” สือฟั่งหรงมองจั่วม่ออย่างกังขา “เจ้ามีปัญหาอันใด?”ถูกทิ่มแทงด้วยสายตาของซือฟูั่ จั่วม่อหัวใจแทบกระดอนออกมา อย่าให้ซือฟูั่ระแคะระคายอะไร! มันรีบส่ายศีรษะเป็นพายุ “ไม่มี! ไม่มี!”“หากไม่มีอะไร ก็ไปได้แล้ว!” สือฟั่งหรงโบกมือเร่งให้จั่วม่อรีบไปออกมาจากห้องหลอมกลั่นของท่านอาจารย์ จั่วม่อไม่สบายใจอย่างยิ่ง ในบรรดาผู้อาวุโสทั้งสี่ ผู้ที่มันกลัวพบหน้ามากที่สุดคืออาจารย์ลุงซินหยาน เมื่อใดที่อาจารย์ลุงซินหยานจ้องมองมัน จั่วม่อรู้สึกว่าอีกฝั่ายสามารถมองมันจนทะลุปรุโปร่ง ไม่มีความลับใดแอบซ่อนสายตาของอาจารย์ลุงรองได้แต่อุปสรรคนี้เห็นได้ชัดว่าไม่อาจหลีกหนีได้จั่วม่อเดินทางไปยังที่พำนักของอาจารย์ลุงรองอย่างระมัดระวัง อาจารย์ลุงรองมีฝีมืออยู่สองอย่าง หนึ่งคือกระบี่ อีกหนึ่งคือวิชาหลอมสร้าง ศิษย์พี่เหวยเสิ้งได้รับการฝึกอบรมเป็นการส่วนตัวจากอาจารย์ลุงรอง หลัวหลีก็เคยได้รับการสอนสั่งจากมันนอกจากนั้นศิษย์พี่สวี่อี้เป็นศิษย์เพียงคนเดียวของอาจารย์ลุงรองและร่ำเรียนวิชาหลอมสร้างจากมันจั่วม่อได้แต่จำใจมุ่งหน้าไปยังที่พำนักของอาจารย์ลุงรองอาจารย์ลุงรองอาศัยอยู่เพียงลำพังบนดอยมองอาทิตย์ นี่เป็นสถานที่ที่จั่วม่อไม่เคยย่างกรายมาก่อน เดินไปตามเส้นทางคดเคี้ยวบนภูเขา จั่วม่อทั้งระมัดระวังทั้งกระวนกระวาย ครั้นเมื่อไต่ขึ้นไปถึงจุดสูงสุดของดอยมองอาทิตย์ มันก็ตะลึงลานยอดเขาแห่งนี้มีขนาดให
