รรูปน่าสมเพชยิ่งสภาพแตกตื่นลนลานของมัน ยิ่งขับเน้นสภาวะยอดฝีมืออันเยือกเย็นของหลัวหลีให้โดดเด่นกว่าเดิมผ่านไปครู่หนึ่ง จั่วม่อค่อยๆ คุมสติจนสงบลง หลัวหลีอยู่ห่างออกไปไม่ไกล มองจั่วม่อพลางแสยะยิ้มเย้ยหยันหลัวหลีจู่ๆ ก็พบว่าวิธีการนี้เข้าท่าไม่เบา มันตั้งใจจะหยามอัปยศจั่วม่ออยู่แล้ว ต่อหน้าท่านเจ้าสำนัก มันย่อมไม่อาจทำร้ายจั่วม่อรุนแรงเกินไป ดังนั้นต้องทำให้จั่วม่ออับอายขายหน้าจนถึงที่สุดช่องว่างระหว่างเจ้ากับข้า อาจกว้างใหญ่ไพศาลกว่าที่เจ้าคิด!เมื่อตกลงใจเช่นนี้ หลัวหลีแย้มยิ้มเย็นชา มองจั่วม่อ มันไม่รีบเร่งจู่โจม ทำท่าราวกับแมวกำลังหยอกเย้ามุสิกห่าวหมิ่นหน้าระรื่นและภาคภูมิใจ หากมิใช่ว่าเหล่าผู้อาวุโสล้วนอยู่ด้านข้าง นางคงจะแหงนหน้าหัวร่ออย่างสาแก่ใจ ดวงตานางสาดประกายเคียดแค้นชิงชัง กล้าต่อกรกับแม่นางผู้นี้ เจ้าสารเลวชั้นต่ำ วันนี้เจ้าจะได้เล่นจนตาย!หลัวหลีก้าวไปข้างหน้าด้วยท่วงท่าไม่ใส่ใจจั่วม่อผงะ ถอยหลังกรูดอย่างยั้งไม่อยู่ ท่าทีนั้นราวกับนกหวาดเกาทัณฑ์!เสียงหัวร่อดังกระหึ่มจากรอบด้าน บนแท่นยก สือฟั่งหรงสีหน้าดำคล้ำจั่วม่อเบิ่งตากว้างจ้องมองหลัวหลีตาไม่กะพริบ มันไม่ได้ยินเสียงหัวร่อรอบลานประลอง ไม่มีผู้ใดทราบความรู้สึกภายใต้ใบหน้าผีดิบของมัน และยิ่งไม่มีผู้ใดทราบว่ามันกำลังคิดสิ่งใด ความหวาดผวาอันรุนแรงบันดาลให้มันยิ่งมีสมาธิจดจ่อกว่าเดิม!“ศิษย์น้องไม่เล่นแล้วหรือ?” สุ้มเสียงอัน
