งกางเกงตัวเดียว กระทั่งสองเท้าก็ยังเปลือยเปล่าอีกด้วย เมื่อผู้คนบนท้องถนนพบเห็นมันพวกมันล้วนมีสีหน้าแปลกๆ แต่เมื่อเหลือบมองกระบี่ผลึกน้ำแข็งที่มันถือติดมือ ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่กล้าหัวร่อจั่วม่อไม่ทราบว่าสถานที่นี้อยู่ตำแหน่งใดกันแน่ หลังจากสอบถามผู้คนค่อยทราบว่าอยู่ห่างจากตงฝูเกือบห้าร้อยหลี่ จั่วม่อฝืนยิ้มในใจ ไม่เคยคิดเลยว่าจะถูกกระแสน้ำกวาดซัดมาไกลถึงห้าร้อยหลี่ โชคยังดีที่สำหรับมันระยะทางห้าร้อยหลี่ไม่ได้ไกลเกินไปนัก ด้วยพลังบำเพ็ญเพียรที่พุ่งทะยานขึ้น ความเร็วในการเดินทางก็เพิ่มขึ้นอย่างมากมันตั้งใจว่าเมื่อบรรลุถึงด่านจู้จีขั้นที่ห้า มันจะต้องร่ำเรียนเวทวิชาเหินฟั้าให้จงได้หากต่อไปต้องเผชิญสถานการณ์เช่นนี้อีก คงไม่อาจพึ่งพาแค่สองขาเท่านั้นแต่จั่วม่อยังไม่เร่งร้อนอันใด ระหว่างทางยังสอบถามผู้คนอีกสองสามคน พวกมันล้วนกล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่า ตราบเท่าที่มันเดินตรงไปตามถนน มันก็จะไปถึงตงฝู และเมื่อไปถึงตงฝู นั่นก็เท่ากับใกล้เคียงทางกลับบ้านของมันที่ภูเขาสุญตามากแล้วขณะเดินทาง มันก็ครุ่นคิดถึงสิ่งที่เรียนรู้มาในวันนี้ไปพลาง ไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยแต่อย่างใด จั่วม่อเพิ่งสำเร็จวิชา มีหลายแห่งที่ยังไม่ค่อยกระจ่างนัก ทั้งยังมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ต้องสะสางทำความเข้าใจเสียใหม่ แม้ว่าจะเดินทางเพียงลำพัง จั่วม่อก็ไม่ได้รู้สึกเบื่อหน่ายแม้แต่น้อย“พี่ชายท่านนี้ ขอรบกวนถามสักเล็กน้อย ไม่ทราบว่าถนนเส
