องประเมินอีกฝั่าย จากนั้นยื่นมือขวาทำทีเป็นถูนิ้วกลางกับนิ้วหัวแม่มือเข้าหากัน ใบหน้าผีดิบซึ่งไม่แสดงอารมณ์ตลอดชั่วฟั้าดินสลาย แท้ที่จริงกำลังส่งสัญญาณว่า ‘เจ้าเข้าใจความหมายแล้วหรือไม่’ อย่างเงียบๆหลินเชียนชะงักกึก มองนิ้วของจั่วม่อ ถามอย่างงุนงงว่า “มือของพี่ท่านเป็นอะไรไป?”จั่วม่อแทบกระอักเลือด กล่าวอย่างขุ่นเคือง “แม้แต่นกเปลวเพลิงนำทางยังต้องการจิงสือ การถามทางเป็นบริการที่ต้องใช้เงิน เข้าใจหรือไม่?”“อ้อ” หลินเชียนอุทานคล้ายเพิ่งเข้าใจจริงๆ จากนั้นหยิบจิงสือชิ้นหนึ่งออกมาส่งให้จั่วม่ออย่างเชื่อฟังจั่วม่อดวงตาเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน ฉกจิงสือจากมืออีกฝั่ายอย่างว่องไวปานสายฟั้าโอ โอ้! จิงสือระดับสาม! สิ่งที่คนผู้นี้เอาออกมาถึงกับเป็นจิงสือระดับสามชิ้นหนึ่ง!คุณชายร่ำรวย! แพะอ้วน! ลูกหลานล้างผลาญ!จั่วม่อตราหน้าให้คำนิยามแก่หลินเชียนทันที ควักจิงสือระดับสามออกมาถามทาง มีแต่คุณชายร่ำรวยผู้ไม่ล่วงรู้เรื่องราวทางโลกเท่านั้น จึงจะกระทำการโง่เขลาเยี่ยงนี้ความคิดหมุนเร็วรี่อยู่ในหัว จั่วม่อน้ำเสียงเป็นกันเองขึ้นมาในทันใด “อ้อ โอ้! การช่วยเหลือผู้คนเป็นภาระของคนรุ่นข้าอยู่แล้ว พี่หลิน อย่าได้กังวล ข้าชำนาญพื้นที่แถบนี้อย่างยิ่ง”“อ้อ” หลินเชียนคล้ายเข้าใจ ผงกศีรษะรับรู้ แสดงสีหน้าโล่งใจ“จากที่นี่ เดินตรงไปจะเป็นตงฝู” จั่วม่อแสดงภูมิทุกอย่างที่มันทราบ จากนั้นแสร้งทำเป็นลึกลับ ถามว่า “พี่หลินทรา
