บหรือไม่ว่าตงฝูเป็นสถานที่เยี่ยงไร?”“ข้าไม่ทราบ” หลินเชียนถามด้วยสีหน้าสนอกสนใจช่างเป็นคุณชายน้อยผู้หนึ่งจริงๆ ! จั่วม่อทั้งริษยาทั้งดูแคลน ทุกวันนี้ นอกจากคุณชายร่ำรวยแล้ว ผู้ใดจะมีเวลาว่างเที่ยวเล่นชมทิวทัศน์ไปทั่วทุกหนแห่งได้?ในใจลอบนินทาว่าร้าย แต่ปากก็กล่าว “ตงฝูแห่งนี้ เป็นหนึ่งในเมืองใหญ่ของอาณาจักรนภาจันทร์ของเรา มันมี… …” ทันใดนั้นมันพลันตระหนักว่าคุณชายผู้นี้บางทีอาจมาจากอาณาจักรที่ใหญ่โตกว่านี้ และสิ่งเหล่านี้ย่อมไม่กระตุ้นความสนใจของอีกฝั่ายจึงรีบเปลี่ยนแนวทาง “กล่าวถึงตงฝู ย่อมต้องกล่าวถึงตงฝูเจินเหรินตัดยอดเขาในกระบี่เดียว แล้วใช้ภูเขาครึ่งที่เหลือสร้างเมืองขึ้นมา”“น่าประทับใจ น่าประทับใจ!” หลินเชียนยกย่องครั้งแล้วครั้งเล่า สีหน้าจริงใจยิ่งมันดูอย่างไรก็คล้ายคุณชายที่ใช้การไม่ได้ผู้หนึ่ง!จั่วม่อในใจผ่อนคลายลงเล็กน้อย กล่าวต่อ “หากพี่หลินต้องการเที่ยวเล่นชมทิวทัศน์ ในตงฝูมีสถานที่น่าสนใจอยู่สองสามแห่ง”“พี่ท่านโปรดชี้แนะ”จั่วม่อปะติดปะต่อสิ่งที่เคยได้ยินได้ฟังมา กล่าวว่า “หากเป็นทิวทัศน์ ที่งามล้ำที่สุดคือยอดเขาดอกเหมยแห่งสำนักกระบี่ตงฉี และหากเป็นแม่น้ำ แม่น้ำตั่งเทียนก็ไม่เลวเลยสายน้ำเร็วรี่ นี่ข้ากล้ายืนยันด้วยตัวเองเลยทีเดียว ทิวทัศน์สองฟากข้างน่าตื่นตาตื่นใจ……”ที่มันกล่าวล้วนเหลวไหลไร้สาระ แต่หลินเชียนคล้ายรับฟังอย่างระมัดระวังยิ่ง“ถึงแม้ตงฝูจะอยู่ห่างไกล แต่ยังนับ
