ว่ามียอดฝีมืออยู่ไม่น้อย หลายวันก่อนข้าพบเห็นเรือพันปีกด้วย จุ๊ จุ๊ น่าสะพรึงกลัวจริงๆ ““เรือพันปีก?” หลินเชียนถามอย่างฉับพลัน“ใช่แล้ว เป็นตำหนักเคลื่อนที่ของชื่อเหย่เจินเหริน”เมื่อมุ่งหน้าไปยังทิศทางเดียวกัน ทั้งสองจึงร่วมทางไปด้วยกัน ได้รับจิงสือระดับสามมาชิ้นหนึ่ง จั่วม่อพึงพอใจมาก หลินเชียนผู้นี้พลังบำเพ็ญเพียรไม่สูงนัก เพียงเหนือกว่ามันเล็กน้อย ดังนั้นจั่วม่อไม่กลัวว่ามันจะประสงค์ร้ายสำหรับผู้ฝึกตนแล้ว ทิวาหรือราตรีก็มิได้แตกต่างกันเท่าใด แม้รัตติกาลย่างกรายมาเยือน พวกมันทั้งสองก็ไม่ได้หยุดเดินทาง สำหรับจั่วม่อแล้ว แม้ว่าในระหว่างทางมันไม่มีโอกาสได้ทบทวนตรึกตรองเพลงกระบี่อีก แต่ก็ไม่ได้เบื่อหน่ายที่มีสหายร่วมสนทนา ในไม่ช้าด้วยประสบการณ์เล็กน้อยเท่าหางอึ่งของจั่วม่อ ก็หมดเรื่องจะกล่าวอย่างรวดเร็วและเปลี่ยนเป็นหลินเชียนเป็นฝั่ายกล่าววาจาแทนเวลานี้เอง จั่วม่อค่อยค้นพบว่าคุณชายแพะอ้วนผู้นี้ ที่แท้รอบรู้ลึกล้ำถึงเพียงนี้ มันฟังไปฟังไป ก็ยิ่งนับถือเลื่อมใสมากขึ้นเรื่อยๆ นี่เป็นครั้งแรกที่มันพบพานผู้ที่กอรปด้วยภูมิความรอบรู้กว้างขวางดุจดั่งมหาสมุทร รอบกายมันหากไม่ใช่คนที่คร่ำเคร่งฝึกปรือกระบี่ ก็เป็นพวกที่ยุ่งอยู่กับภาระงานการผลิต มันไม่เคยพบเคยเห็นคนที่รอบรู้ทุกเรื่องราวในใต้หล้าเหมือนเช่นหลินเชียนผู้นี้มาก่อนไม่ทราบว่าหลินเชียนในที่สุดก็เพิ่งได้พบกับคนที่ตั้งอกตั้งใจฟังมันถึงเพียงน
