าระหน้าที่อันหนักหนาสาหัส ต้องอยู่ใต้ดินเป็นเวลานาน ทั้งน่าเบื่อและยากจะทานทน นอกจากศิษย์พี่หลัวหลีแล้ว ไม่มีผู้ใดยินดีจะไปจั่วม่อเฝั้าชมดูอย่างระมัดระวังถึงขีดสุด กลัวว่าจะพลาดรายละเอียดใดมันเห็นผู้คนกลุ่มหนึ่งยืนเผชิญหน้ากับศิษย์พี่หลัวหลี“พี่น้องข้า ในเมื่อเราไม่สามารถกินอิ่ม จะอย่างไรก็ต้องตาย แทนที่จะยอมอดตายเราควรต่อสู้กับมันไม่ดีกว่าหรือ!” คนผู้หนึ่งกู่ร้อง แต่สองขาสั่นระริกของมันเปิดเผยความหวาดหวั่นพรั่นพรึงในใจอย่างชัดเจน คนอื่นๆ ก็ล้วนแล้วแต่สั่นสะท้านไปทั้งร่างแต่ดวงตาของพวกมันแดงฉานจั่วม่อประหวัดนึกขึ้นได้ว่ามันเคยได้ยินเรื่องทาสฝึกตนจากรายงานข่าวในอินกุย คนเหล่านี้สมควรเป็นทาสฝึกตนนั่นเองเห็นดวงตาของผู้คนเหล่านี้ จั่วม่อนึกถึงสัตว์ร้ายที่กำลังจนตรอกขึ้นมาในฉับพลันพวกมันคล้ายจะเป็นเช่นนั้นด้วยหรือไม่?“หวงเจ๋อ ข้าอุตส่าห์ยกให้เจ้าเป็นหัวหน้า เจ้าตอบแทนข้าเช่นนี้หรือ?”“หัวหน้า?” ผู้นำของกลุ่มคนฝืนยิ้มขมขื่น “แม้แต่ชีวิตยังรักษาไว้ไม่ได้ เป็นหัวหน้าไปทำอะไร? ทุกวันนี้จิงสือภายในเหมืองยิ่งมายิ่งขุดหาได้ยากเย็น แต่กฏเกณฑ์ของพวกเจ้าไม่เคยเปลี่ยน เฮอะ จิงสือหนึ่งชิ้นแลกกับอาหารเล็กน้อย พวกเราขุดลึกลงไปเรื่อยๆการกัดกร่อนของพลังงานพิภพยิ่งนานยิ่งแข็งแกร่งขึ้น สองเดือนก่อนพวกเราตายไปสิบคน เดือนที่แล้วเสียชีวิตไปอีกสามสิบ! เดือนนี้…เพิ่งผ่านไปเพียงครึ่งเดือนเท่านั้น แต่พวกเราตายไป
