แล้วสามสิบห้าคน!”ยิ่งกล่าวฝูงชนยิ่งเร่าร้อนขึ้นมา ที่เคยสั่นก็เลิกสั่นไปนานแล้ว ดวงตาแดงฉานของพวกมันไม่เหลือวี่แววหวาดกลัวอีกต่อไป มีเพียงความคั่งแค้นเดือดดาลทะยานฟั้า!หลัวหลีมองพวกมันอย่างไม่แยแส“ความหวัง! จะอย่างไรไม่มีความหวังมารดามันอีกต่อไป!” ดวงตาของคนผู้นั้นเต็มไปเส้นเลือด ตะโกนก้อง “พวกเรามาอาละวาดแสวงหาความสำราญกันเถอะ!”“”ความสำราญ?” หลัวหลีจู่ๆ ก็กล่าวเสียงเย็นเยียบ “เช่นนั้นข้าจะมอบความสำราญให้แก่พวกเจ้าเอง!”เพียงจบคำ โดยปราศจากเค้าลางล่วงหน้า เส้นสีเลือดบางๆ เส้นหนึ่งพลันปรากฏขึ้นบนลำคอของผู้คน ฝูงชนที่กำลังตื่นเต้นและไม่อาจควบคุมตัวเอง ไม่ทันรู้สึกตัวถึงเส้นสีเลือดอันอำมหิตนั้นพรูด พรูด พรูด!โลหิตฉีดพ่นสูงเป็นลำจากลำคอที่ขาดราบเรียบของพวกมัน เสาเลือดหลายสิบเสาพวยพุ่งขึ้นดุจน้ำพุโดยพร้อมเพรียงกัน โลหิตอุ่นระอุฉีดพ่นไปทั่วเพดานและผนังของโถงถ้ำ ย้อมทุกสิ่งทุกอย่างเป็นสีแดงฉานผืนมหึมา น่าสยดสยองถึงที่สุดท่ามกลางสำเนียงโลหิตพร่างพรม แทรกไว้ด้วยเสียงหล่นกลิ้งประปราย เห็นศีรษะของเหล่าทาสฝึกตนหล่นลงไปกลิ้งอยู่ข้างเท้าของซากไร้หัวของพวกมันเอง ศพไร้ศีรษะหลายสิบซากยืนพ่นน้ำพุโลหิตออกมาจากลำคอไม่ขาดสาย ศีรษะที่ข้างเท้าของพวกมันอยู่ในสภาพสมบูรณ์ ทั้งไม่มีริ้วรอยใด เค้าหน้ากระจ่างชัด สามารถมองเห็นสีหน้าของพวกมัน เห็นดวงตาที่เบิกกว้างก่อนตายของพวกมัน หลังจากนั้นสักครู่ ซากศพไร้หัวของ
