พวกมันค่อยล้มฟาดลง“เอื้อก……” เห็นภาพเหตุการณ์ทั้งหมด จั่วม่อกระเพาะปันปั่วน ขยักขย้อนสุดจะทานทน มันก้มลงกับพื้น เริ่มต้นอาเจียนออกมาหมดไส้หมดพุงมันไม่เคยคาดคิดเลย ว่าวันหนึ่งมันจะต้องมาชมดูภาพอันเปรอะเปือนไปด้วยโลหิตและน่าหวาดหวั่นพรั่นพรึงถึงเพียงนี้!ทั้งร่างมันขมวดเกร็ง บุคคลที่ไม่ผิดอันใดกับสัตว์ร้าย ไม่ใส่ใจชีวิตของผู้อื่นเช่นนี้น่ะหรือ? นี่หรือศิษย์พี่หลัวหลี? นานมาแล้วมันมักเคยได้ยินว่าศิษย์พี่หลัวหลีนิสัยใจคอไม่ค่อยดี แต่บัดนี้ค่อยทราบกระจ่างว่า ‘นิสัยใจคอเลวร้าย’ ของศิษย์พี่หลัวหลีแตกต่างไปจากสิ่งที่มันเคยเข้าใจมากถึงเพียงไหนทาสฝึกตน? พวกมันคือทาสฝึกตน? แต่ไฉนทาสฝึกตนดูไม่มีอันใดแตกต่างไปจากตัวมันเลยเล่า?ความคิดนี้กะพริบวาบอยู่ในในมัน จั่วม่อไม่เคยคิดว่ามันเป็นบุคคลที่จะทุกข์เทวษต่อสภาวะของจักรวาล ทั้งไม่คิดว่ามันเป็นคนที่เห็นอกเห็นใจผู้อื่น ในความเห็นของมันมันไม่มีคุณสมบัติที่จะเห็นอกเห็นใจผู้ใด ตัวมันเองยังดิ้นรนอยู่ในชั้นล่างสุดของสังคมอยู่เลย แม้ว่ายามนี้มันเป็นศิษย์ฝั่ายใน ทั้งยังเป็นเกษตรกรปราณผู้หนึ่ง แต่ที่จริงมันยังคงเป็นเพียงบุคคลตัวเล็กๆ ที่ไร้พลังอำนาจและความสลักสำคัญใดสองตาของมันหยุดลงที่ซากศพไร้ศีรษะเหล่านั้น จ้องมองศีรษะและเลือดเนื้อฉีดพ่นพร่างพรมไปทั่วทุกหนแห่ง… …สายตาของศิษย์พี่หลัวหลีทั้งเย็นชาและไม่แยแส ภาพสยดสยองเบื้องหน้ามัน ราวกับเป็นเรื่องธรรมดาสามั
