ี้…นี่…เกิดเรื่องอันใดขึ้น……“ร้านเปิดแล้ว!”“ในที่สุดก็เปิด!”“เฮ้ เถ้าแก่ ข้าต้องการซื้อ……”การเปิดประตูร้านก็คล้ายจุดประกายไฟใส่น้ำมัน สถานการณ์ที่เดิมทียังเงียบสงบพลันกลับกลายเป็นพลุ่งพล่านสับสนในบัดดล มองไปยังทะเลศีรษะที่ดารดาษอยู่ด้านนอก หลี่อิงฟั่งราวกับรูปปันรูปหนึ่ง ถูกตอกตรึงนิ่งสนิทอยู่ตรงทางเข้าประตูภายในหุบเขาลมตะวันตก จั่วม่อรู้สึกตลอดทั้งร่างชาหนึบ ไม่มีตรงไหนที่ไม่เจ็บปวดแทบไม่อาจควบคุมพลังปราณในร่างกาย กระบี่ผลึกน้ำแข็งสั่นไหวกลางเวหาดวงตาของมันจ้องมองอย่างเดือดดาล พยายามควบคุมพลังปราณเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ในร่างอย่างสุดความสามารถ“ไป!”สุ้มเสียงแหบพร่าน่าเกลียดกระบี่ผลึกน้ำแข็งที่สั่นไหวพลันกลายเป็นลำแสงสีขาวเหินวาบออกไป ทิ้งไว้เพียงหมอกเย็นเบาบางที่กลางอากาศเปรี้ยง!แสงสีขาวฟันใส่กลางเปั้าไม้ซึ่งห่างออกไปสิบจั้ง มีรูปวาดภาพหนึ่งอยู่บนเปั้าไม้ เป็นภาพบุคคลที่จั่วม่อสาปแช่งนับครั้งไม่ถ้วนอยู่ทุกวี่วัน หลัวหลีแผ่นไม้เปั้าหมายแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ แต่ละส่วนถูกเคลือบคลุมไว้ด้วยชั้นน้ำแข็งบางๆ“กล้าสู้กับเกอ เจ้าไม่ได้ตายดีแน่!”ครั้นเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา จั่วม่ออดสูดปากครวญครางไม่ได้ อ้าก เจ็บปวดเหลือเกิน!มันดิ้นรนลุกขึ้นยืน เมื่อเห็นว่าตนอยู่ที่ใดในที่สุดค่อยนึกออก ว่าที่แท้ฝึกปรือเคล็ดกระบี่เพลิงธาราจนพลังปราณแห้งเหือด เป็นลมสลบไสลไปตรงนี้เอง ตื่นขึ้นแวบแรกเห็นตนเองจมโคลนตั
