ี่ดีต่อศิษย์พี่สวี่อี้ แต่ไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกล้ำเท่าใด มันไม่เคยคิดว่าศิษย์พี่สวี่อี้จะยืนเคียงข้างมันในเรื่องราวขัดแย้งนี้ อีกฝั่ายถึงกับมาด้วยความตั้งใจให้ยืมจิงสือด้วยตัวเอง นี่มันแปลกประหลาดเกินไปแล้วอย่างไรก็ตาม ก้าวต่อไปของศิษย์พี่สวี่อี้ยังทำให้มันตะลึงพรึงเพริดมากกว่าเดิมจั่วม่อเห็นศิษย์พี่สวี่อี้นำสร้อยข้อมือสีเงินออกมาเส้นหนึ่ง ยื่นให้ชมดู “นี่คือปลอกแขนดาราเงิน เป็นยุทธภัณฑ์เวทสายปั้องกันที่ข้าหลอมสร้างขึ้น ระดับสอง สามารถสกัดกั้นการโจมตีของผู้ฝึกตนด่านหนิงม่ายได้สามหน” อธิบายจบก็ยัดใส่อกของจั่วม่อจั่วม่อยื่นมือรับไว้ ในใจสับสนงุนงง ไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่“ใช่แล้ว ศิษย์น้องยังมีเม็ดยากล้าแกร่งเกรียงไกรอยู่อีกหรือไม่?” สวี่อี้ถามอย่างอบอุ่นเป็นกันเอง“เม็ดยากล้าแกร่งเกรียงไกร?” จั่วม่อไม่ทราบว่าสวี่อี้ล่วงรู้อันใดเกี่ยวกับเม็ดยากล้าแกร่งเกรียงไกร แต่มองไปยังสองชิ้นจิงสือระดับสาม กับปลอกแขนที่ทอประกายอยู่ในมือของมัน จั่วม่อเกือบถูกฟาดจนหมดสติด้วยขนมเปียะที่ร่วงลงมาจากฟั้า มันตอบอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว “ไม่มีเหลือเลย”“เช่นนั้นข้าต้องการสั่งซื้อจากศิษย์น้องหนึ่งร้อยเม็ด แต่ละเม็ดราคาห้าสิบชิ้นจิงสือระดับสอง ศิษย์น้องจะว่าอย่างไร?” สวี่อี้ถามพลางจ้องมองจั่วม่อเขม็งเม็ดละห้าสิบชิ้นจิงสือระดับสอง …หนึ่งร้อยเม็ด…. …นี่ข้ากำลังฝันอยู่หรือไม่? ที่จริงข้ายังไม่ตื่นกระม
