นตัวเดินเข้าไปในหุบเขา เห็นทุกสิ่งในหุบเขาล้วนปลอดภัยเรียบร้อยดี ไม่ได้ถูกรบกวนแต่อย่างใด หลัวหลีไม่ได้เข้ามาจริงๆ หลัวหลีอาจทระนงถือดีแต่มันไม่ได้โง่ มันยับยั้งพฤติกรรมของตน เพียงทำลายอาคมหวงห้ามของหุบเขาลมตะวันตก แต่ไม่ได้แตะต้องพืชปราณภายในหุบเขา เหล่าผู้อาวุโสในสำนักก็จะยอมหลับตาข้างหนึ่งลืมตาข้างหนึ่ง*(*ตรงกับสำนวนไทย เอาหูไปนาเอาตาไปไร่ – หมายความว่าทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น)ภายในสำนักห้ามต่อสู้กันเอง ไม่ว่าสำนักใดก็มีกฎเช่นนี้ แต่ในความเป็นจริงการต่อสู้ในสำนักมักเกิดขึ้นอยู่เนืองๆ แน่นอนว่าเรื่องนี้สามารถอธิบายได้มากมาย แต่หนึ่งในเหตุผลสำคัญก็คือ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าผู้อาวุโสในสำนักลอบให้ความยินยอมอย่างลับๆสิ่งที่สำนักหวั่นเกรงก็คือปราศจากการประชันขันแข่งในสำนัก แล้วจะพากันทื่อด้านไปเสียหมด ปล่อยให้ต่อสู้ประมือกันบ้างเป็นครั้งคราว ในสายตาของเหล่าผู้อาวุโสแล้วนี่เป็นคุณมากกว่าจะเป็นโทษ ดังนั้นส่วนใหญ่แล้วพวกมันมักจะแสดงท่าทีอนุญาตโดยปริยายแต่จั่วม่อรู้สึกว่าสิ่งเหล่านี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับมันมากนัก มันไม่เชื่อว่าหลัวหลีจะกล้าบุกรุกเข้ามาในหุบเขาลมตะวันตก หุบเขาของมันเป็นหนึ่งในสถานที่สำคัญของสำนัก บางทีอาจสำคัญกว่าหุบเขาหมอกเย็นเยือกด้วยซ้ำเหมือนเดิมตามปกติ มันไม่ได้สนใจหลัวหลี ยังคงตั้งอกตั้งใจหลอมกลั่นเม็ดยาอย่างต่อเนื่อง จวบจนกระทั่งหลี่อิงฟั่งมาเยือน“อะไร!” จั่วม่อร้องเสียงหาย
