ยุทธภัณฑ์เวทเนี่ยนะ! โอ้ จนถึงบัดนี้จั่วม่อค่อยเข้าใจความหมายในประโยคสุดท้ายของหลัวหลีในวันนั้น อารมณ์ของมันกลับกลายเป็นเลวร้ายยิ่งบัดซบ! นี่เป็นปัญหาใหญ่แล้ว!เดิมทีต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับหลัวหลีด้านนอกหุบเขา มันยังคงไม่หวั่นเกรง เพราะมั่นใจว่าหลัวหลีไม่กล้าทำอะไรมันแน่ แต่เวลานี้เมื่อได้ทราบว่าสำนักฝั่ายในมีกฎบัดซบนี้ด้วย มันถึงกับยืนเซ่อไปเลย ของเล่นเช่นปราณกระบี่ที่มันมักใช้ขู่ขวัญผู้คน เมื่อปะทะกับหลัวหลีผู้สำเร็จเคล็ดกระบี่เวิ้งว้าง คนที่กระทั่งเคล็ดวิชากระบี่ยังไม่มีอย่างมัน แม้ตายยังไม่ทราบว่าตัวเองตายอย่างไรเหล่าผู้อาวุโสของสำนักแน่นอนว่าจะไม่ปล่อยให้หลัวหลีทำร้ายมันสาหัสจริงๆ แต่เกรงว่าความอัปยศอดสูต่อหน้าสาธารณะชนคงไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ซ้ำร้ายห้าสิบแต้มคุณูปการหาใช่จำนวนเล็กน้อยไม่ กระทั่งมันขายตัวเองทิ้ง ยังไม่ได้รับห้าสิบแต้มคุณูปการด้วยซ้ำ คิดไปคิดไป จั่วม่อยิ่งรันทดหดหู่กว่าเดิมหลี่อิงฟั่งมองจั่วม่ออย่างเห็นอกเห็นใจ นางแม้ต้องการช่วยเหลือมันแต่ก็อับจนหนทาง ทำได้แค่รับเม็ดยากล้าแกร่งเกรียงไกรที่จั่วม่อตระเตรียมไว้ให้ แล้วอำลาจากไปข่าวที่ว่าหลัวหลีบุกไปท้าทายจั่วม่อถึงถิ่นแพร่กระจายไปยังทุกคนในสำนักในทันทีวันนี้เมื่อห่าวหมิ่นพบเห็นจั่วม่อ ศีรษะนางก็เชิดสูง ดูหยิ่งจองหองอย่างบอกไม่ถูก จนจั่วม่ออยากจะเข้าไปตบอีกสักฉาด สายตาของผู้อื่นเวลาพบเห็นมันก็แปลกประหลาดไม่น้อย แน่นอนว
