้าของสือฟั่งหรงกลับกลายเป็นน่าเกลียด นี่…นี่หลอมกลั่นเม็ดยาราชันธัญพืชล้มเหลว? ไม่ใช่ว่าเม็ดยาห้าเม็ดที่มันส่งมาคราวที่แล้ว… เป็นมันซื้อหามาหลอกลวงนางหรือไม่? คิดถึงตอนนี้สีหน้านางแปรเปลี่ยนเป็นมืดมนจั่วม่อราวกับหุ่นเชิดที่ไม่มีคนเชิด นั่งเหม่อลอยอยู่กับพื้น มันกระทั่งไม่ทันสังเกตว่าสือฟั่งหรงกับสวี่ฉิงเข้ามาในห้องสือฟั่งหรงสังเกตเห็นว่าดวงตาที่ว่างเปล่าของจั่วม่อเต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงก่ำความขุ่นเคืองในใจลดลงเล็กน้อย นางยังสามารถเห็นได้ว่าจั่วม่อจมอยู่ในห้วงภวังค์ จึงสะกดกลั้นไฟโทสะในใจ ยังไม่รบกวนจั่วม่อ แต่เดินตรงไปยังซากวัตถุดิบที่กองอยู่ข้างกระถาง ดูอย่างไรก็เป็นวัตถุดิบสำหรับหลอมกลั่นเม็ดยาราชันธัญพืชจริงดังว่า นางมั่นใจตั้งแต่มองแวบแรก โทสะในใจพลันพลุ่งขึ้นอีกครั้ง นางถึงกับตกลงใจว่าอีกสักครู่จะให้มันทดลองหลอมกลั่นให้นางดูสักเม็ดสือฟั่งหรงกำลังจะถอนสายตาจากกองซากวัตถุดิบ แต่แล้วจู่ๆ ก็ชะงักกึก กลับโน้มกายลง เริ่มพลิกดูเศษซากวัตถุดิบเหล่านั้น บางครั้งก็หยิบชิ้นเล็กๆ ขึ้นมาเพ่งพิศตรวจสอบอย่างละเอียดสวี่ฉิงรู้สึกอิจฉาไม่น้อย นางได้แต่ทอดถอนหายใจ ศิษย์ฝั่ายในสมกับที่เป็นศิษย์ฝั่ายใน นางอยู่ที่เรือนขิงหอมมาตั้งหลายปี แต่ไม่เคยเห็นอาจารย์อาหญิงสี่ห่วงกังวลกับศิษย์ผู้หนึ่งถึงเพียงนี้มาก่อนจั่วม่อรู้สึกตัวในเวลานี้เอง พอเห็นว่ามีอีกสองคนอยู่ในห้องหลอมกลั่นของมัน ไฟโทสะที่สะสมมาจากการ
