อกมาเล็กน้อย ใส่ลงไปในกาน้ำชาดินเผาสีม่วงเทน้ำแร่เย็นตามลงไป จากนั้นใช้มือขวา จรดนิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้เข้าหากัน ดีดเบา ๆคราหนึ่ง เปลวไฟสีแดงวาบขึ้นตรงหน้า นิ้วขาวนวลเรียวยาวของศิษย์พี่กรีดวาดอย่างนุ่มนวลถึงที่สุด บรรจงวางเปลวเพลิงสีแดงลงไปในกาน้ำชาดินม่วงอย่างเบามือซี่ ซี่ !ภายในกาน้ำชาดินเผาสีม่วง หยดน้ำนับไม่ถ้วนแตกปะทุ น้ำแร่ภายในกากลับกลายเป็นกลุ่มหมอกสีเขียวสด กระนั้นกลับไม่กระเซ็นออกมาแม้แต่หยดเดียว ศิษย์พี่สวี่อี้รีบยกกาน้ำชา เทน้ำชาสีเขียวลงสู่ถ้วยชาภายในถ้วยชา เห็นน้ำชาสีเขียวใสดุจมรกต ทั้งดึงดูด ทั้งเชิญชวน กลิ่นหอมที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงตลบอบอวลไปทั่ว“รีบดื่มเถอะ หากปล่อยให้เย็นลงรสชาติจะไม่ดีเท่า” ศิษย์พี่สวี่อี้ทีท่าเคร่งขรึมประคองถ้วยน้ำชาขึ้น แตะเบา ๆ ที่ริมฝีปากลอกตามท่วงท่าของศิษย์พี่ จั่วม่อก็ประคองถ้วยชาขึ้นด้วย จากนั้นเลียนแบบศิษย์พี่ผู้กำลังจิบน้ำชาด้วยสีหน้าดื่มด่ำ มันยกน้ำชาขึ้นซดโฮก!ตูม!ทันทีที่น้ำชาสัมผัสลิ้น จั่วม่อไม่อาจบ่งบอกบรรยายความรู้สึกที่ปะทุขึ้นมาในคราเดียว ราวกับว่ารสชาติสารพันหลอมรวมเข้ามา แล้วระเบิดขึ้นพร้อมกันภายในปาก ในเวลาเดียวกันน้ำหูน้ำตาก็ไหลพรากลงมาเป็นสายเห็นสภาพทุลักทุเลของจั่วม่อ สวี่อี้แทบสำลักชา จากนั้นก็ยิ้มกว้างจั่วม่อไม่ทันใส่ใจเสียงหัวร่อของศิษย์พี่ ความสนใจทั้งหมดของมันมุ่งไปยังความรู้สึกอันแปลกพิสดารที่ปะทุขึ้น คลื่
