น้า จั่วม่อบังเกิดความต้องการอย่างรุนแรง ที่จะเตะมันให้กระเด็นออกไปจากภูเขาสุญตา!สงบใจไว้ ต้องเยือกเย็นเข้าไว้!สะกดกลั้นแรงกระตุ้นอยากใช้ความรุนแรงที่กระพืออยู่ภายใน จั่วม่อพ่นคำสบถสาปแช่งออกมาเป็นชุดอย่างเดือดดาล“สตรีที่สมควรตาย! เจ้าต้องไม่ได้ตายดีแน่! เจ้าก็เพียงแค่เบื่อหน่าย ไม่มีสิ่งใดจะกระทำ แต่มาสร้างความเดือดร้อนให้ข้า เจ้ามันวิกลจริต… …”สบถด่ายาวเหยียดไม่ขาดสายนานร่วมหนึ่งก้านธูป จั่วม่อสาบานว่าลำคอของมันแห้งผาก ความขุ่นข้องในใจบรรเทาไปบ้าง มองแผ่นกระดาษสีชมพูที่ยังคงลอยนิ่งอยู่ตรงหน้า จั่วม่อผู้ที่เมื่อครู่เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองโวยวาย กลายเป็นรันทดหดหู่ขึ้นมาทันที มันคว้ากระดาษสีชมพูอย่างอับจนหนทาง กระโดดลงจากหลังคา ค้นหาพู่กันขนพังพอน จุ่มลงไปในตลับชาด“มีเรื่องอันใด?”โยนพู่กันทิ้งไปด้านหนึ่ง จั่วม่อพับกระดาษกลับเป็นนกกระเรียน โยนมันออกไปนอกหน้าต่าง แม้ว่าจะกำจัดเจ้านกกระเรียนให้พ้นหน้าไปได้ แต่จั่วม่อยังคงสลดใจอย่างไร้หนทางแก้ไขกับเจ้าของนกกระเรียนกระดาษผู้นี้ มันไม่มีปัญญาทำอะไรได้ มันไม่เคยคาดคิดว่าคนผู้หนึ่งจะเบื่อหน่ายได้ถึงเพียงนี้ แต่สตรีคลุ้มคลั่งซึ่งขี้เบื่ออย่างยิ่งผู้นี้กลับมีพลังฝีมือเหนือล้ำกว่ามันมาก เพียงนางอารมณ์ไม่ดีขึ้นมา ก็จะใช้กำลังอันดุร้ายกำราบมันโดยตรงเมื่อใดที่เกอแข็งแกร่งขึ้น คอยดูว่าเกอจะจัดการกับเจ้าอย่างไร! จั่วม่อขบกรามแน่นอย่างรวดเร็วมาก กระ
