าวส่งท้ายจั่วม่อมองส่งท่านอาจารย์ของมันจากไปอย่างระมัดระวัง ในใจรู้สึกหดหู่ไม่น้อย ดูเหมือนว่าซือฟูั่ของมันไม่ใช่คนที่พูดคุยด้วยง่ายนัก!ครั้นกลับไปยังบ้านหลังน้อยของมัน จั่วม่อพบว่าด้านนอกประตูลานบ้านเต็มไปด้วยผู้คน ดูท่าศิษย์ฝั่ายนอกเกือบทั้งหมดล้วนรอคอยมันอยู่“ไอ๊หยาหยา ศิษย์พี่กลับมาแล้ว!”“ข้าก็เคยบอกแล้ว ด้วยพรสวรรค์ของศิษย์พี่ คิดรับตำแหน่งศิษย์ฝั่ายใน ไยมิใช่ง่ายดายอย่างยิ่ง?”“ศิษย์พี่จั่ว นี่เป็นสินน้ำใจเล็กน้อยจากผู้น้อง อาจไม่มีคุณค่ามากพอ ขอศิษย์พี่อย่าได้รังเกียจ… …”จั่วม่อศีรษะพองโต ทีแรกมันเตรียมจะปฏิเสธของกำนัล แต่สังเกตเห็นสายตาวิตกกังวลของคนเหล่านี้ มันได้แต่ยอมรับของกำนัลทั้งหมดไว้ แล้วก็อย่างที่คาด เมื่อพวกมันเห็นจั่วม่อยอมรับของกำนัล ศิษย์ฝั่ายนอกเหล่านี้ก็เผยสีหน้าปิติยินดีพวกมันทราบว่าหากมากความจะกลายเป็นรบกวนจั่วม่อ ดังนั้นเพียงแสดงความยินดี สนทนาอยู่ครู่หนึ่งก็พากันอำลากลับไปลานบ้านน้อยในที่สุดกลับคืนสู่ความเงียบสงบดังเช่นปกติ จั่วม่อหอบของกำนัลกองพะเนิน เดินเข้าไปในลานบ้าน แล้วค่อยวางของทั้งหมดลงวันนี้เป็นวันที่น่าอัศจรรย์อย่างล้นเหลือหยิบปั้ายหยกชุนหยาออกมา มันลูบไล้เบามือ รู้สึกถึงความละเอียดอ่อนและเรียบเนียนของเนื้อหยกร่างกายของมันเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้า แต่จิตใจยังคงตื่นเต้น ท่านเจ้าสำนักได้แบ่งหุบเขาทั้งหุบเขาให้แก่มัน แม้ว่าส่วนหนึ่งจะเป็นเพราะเหมาะสมกับ
