อาชีพเกษตรกรปราณของมัน แต่กับผลประโยชน์เช่นนี้ยังถือว่าใจกว้างไม่น้อย นอกเหนือจากศิษย์พี่เหวยเสิ้งแล้ว ก็สมควรเป็นตัวมันเองที่ได้รับการเลี้ยงดูที่ดีที่สุดจากสำนักทันใดนั้นจั่วม่อพลันนึกขึ้นได้ ถึงกล่องหยกที่ฝังทิ้งไว้ใกล้เส้นชีพจรปราณปฐพีย่อยในห้องสันโดษ มันกลายเป็นกระตือรือร้นขึ้นมาทันทีรีบวิ่งไปยังห้องสันโดษ ขุดกล่องหยกขึ้นมาอย่างระมัดระวัง พอเปิดออกดู มันพบว่าก้อนสินแร่ทองคำอันตรธานหายไปอย่างที่คาดไว้ และเจ้าแมลงทองทมิฬเปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัด บนเปลือกแข็งสีดำพิสุทธิ์ของมัน เพิ่มรอยสัญลักษณ์คล้ายเหรียญกษาปณ์สีทองรูปหนึ่ง โดดเด่นสะดุดตาไม่น้อยจั่วม่อแล่นเข้าไปในทะลแห่งจิตสำนึก ผูเยายังคงนั่งแช่อยู่บนปั้ายหินสุสานและฟังอินกุย มันกระทั่งดวงตายังไม่กระพริบ ล้อมรอบด้วยเมฆดำ อัญมณีสี่เหลี่ยมสีแดงสดดูมีเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างน่าประหลาดตั้งแต่ครั้งสุดท้าย ผูเยายังคงรักษาท่าทีเช่นนี้ไว้ ดูคล้ายเปลี่ยนแปลงไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง“ผู แมลงทองทมิฬตัวนี้ใช่เข้าสู่ระดับที่สี่แล้วหรือไม่?” จั่วม่อพยายามทำน้ำเสียงให้เป็นมิตรที่สุดเท่าที่จะทำได้“ห้าชิ้นจิงสือระดับที่สอง” ผูเยาแบมือหราเป็น…ไปตาม…ที่คาด……เจ้าผู้นี้กลับกลายเป็นโลภมากเสียยิ่งกว่าตัวมันเองไปตั้งแต่เมื่อใด? จั่วม่อชักรู้สึกรับไม่ได้ จิงสือเกือบทั้งหมดของมันล้วนไปจบลงในถุงเงินของผูเยา แต่มันกลับไม่เคยพบว่าผูเยาเอาจิงสือไปทำอะไร เจ้าผู้นี้
