ี่ยนได้ทุกอย่างที่ต้องการ… …”ลิ้นสีแดงสดของผูเยาแลบออกมาเลียริมฝีปาก น้ำเสียงเต็มไปด้วยแรงดึงดูดใจ“ไม่มีทาง!” จั่วม่อจู่ ๆ ก็ผ่อนคลาย มันนั่งลงเผชิญหน้ากับผูเยา กล่าวอย่างจริงจังว่า “ข้าไม่สนใจสังหารผู้คน”“อ้อ?” ผูเยาเลิกคิ้ว ดวงตาหรี่แคบลง “เจ้าคิดดีแล้ว? ชีวิตผู้อื่น มีคุณค่าเทียบเท่าชีวิตของเจ้าเองหรือ? เฮะเฮะ ที่จริงการฆ่าใครสักคนไม่ใช่เรื่องยากอย่างที่เจ้าคิด โอ้ แค่วิญญาณเพียงดวงเดียว จากนั้นข้าจะช่วยให้เจ้าบรรลุความเข้าใจที่ดีในเจตจำนงกระบี่แล้วยังสามารถสอนสิ่งอื่นอีกมากมาย”“ข้าทราบว่าเจ้าไม่มีความตั้งใจดีงาม” จั่วม่อเขม้นมองผูเยาไม่วางตา กล่าวอย่างเย็นชา “แต่เจ้าผิดแล้ว น่าเสียดายที่เจ้าดีดลูกคิดรางแก้วไม่ดังหรอก”ผูเยายังคงหัวร่อฮิฮะทันใดนั้น จั่วม่อพลันรู้สึกร่างกายแข็งทื่อ ขยับเขยื้อนไม่ได้“ข้าผิดหรือ?” ผูเยาจู่ๆ ก็ตะเบ็งเสียง“เฮะเฮะ กี่ปีมาแล้ว ไม่เคยมีผู้ใดกล้าบอกว่าข้าผิดต่อหน้าต่อตาข้า!”มันค่อยๆ เยื้องย่างไปยังเบื้องหน้าจั่วม่อผู้มิอาจขยับแม้แต่ปลายนิ้ว มือเย็นเฉียบกำรอบคอของจั่วม่อ “หวาดกลัวแล้วหรือไม่? เฮะเฮะ ประเสริฐ! ข้าเคยทดลองมาหลายรูปแบบ พบว่าความกลัวเป็นเครื่องปรุงที่ดีที่สุดสำหรับทุกดวงวิญญาณ เจ้าทราบหรือไม่? ดวงวิญญาณที่ตายไปพร้อมกับความประหวั่นพรั่นพรึงอย่างใหญ่หลวง มันราวกับสุราเลิศรสที่หมักบ่มอย่างพอเหมาะพอดีที่สุด เพียงได้ลองลิ้มรสสักหน โอ้ จะไม่มีวันลืม
