รสชาตินั้นลง”นิ้วเย็นเยือกขยุ้มกดลงบนเส้นเลือดรอบคอจั่วม่อ ผูเยาสีหน้าร่าเริงเบิกบานใจดวงตาสีแดงเลือดทอประกายคลุ้มคลั่งจั่วม่อสั่นสะท้านไปทั้งร่าง มันพร่ำบอกตัวเองว่าไม่ต้องกลัว แต่ความหวาดกลัวประหนึ่งตาน้ำพุผุดพลุ่งขึ้นมาไม่หยุดยั้ง ไม่มีปัญญาอุดขวางไว้ได้ ทะลักทลายออกมาอย่างคึกคัก และไม่ว่ามันจะพยายามสักเท่าใด ร่างกายของมันยังขยับไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว“การดิ้นรนไม่มีประโยชน์หรอก” ผูเยายังคงแย้มยิ้ม ดวงตาเย็นยะเยียบ “ความโฉดเขลาของเจ้าทำให้ข้าผิดหวังเสียจริง เจ้าไม่ทราบหรือไร? สัตว์เลี้ยงต้องสำนึกตัวอยู่เสมอว่าพวกมันเป็นสัตว์เลี้ยง!”จั่วม่อชิงชังความรู้สึกเยี่ยงนี้แทบตายถูกจัดการตามใจชอบ ถูกควบคุมตามอำเภอใจ ร่างกายไม่ฟังคำสั่ง… …จั่วม่อในใจคล้ายมีบางสิ่งลุกวาบ ความหวาดกลัวถูกถมทับด้วยโทสะอย่างรวดเร็วเลือดในกายคล้ายเดือดพล่าน มันอดสบถออกมาไม่ได้ “ไปตายซะ!”“เดรัจฉานน้อยที่ดื้อดึงนัก” ผูเยาแย้มยิ้มพลางส่ายหน้า มือขวาออกแรงบีบช้าๆ“อ๊า!” จั่วม่อกรีดร้องสุดเสียง ตัวตนของมันคล้ายถูกขยุ้มตรึงด้วยอุ้งหัตถ์ล่องหนข้างหนึ่ง ร่างกายบิดเบี้ยวเป็นรูปร่างแปลกๆความเจ็บปวดระเบิดขึ้นในร่าง ราวกับถูกเข็มบาง ๆ นับไม่ถ้วนทิ่มแทงทะลุตลอดทั้งกาย สติสัมปชัญญะเริ่มเลอะเลือนมึนงงในชั่วขณะนี้เอง กระแสความอบอุ่นอันคุ้นเคย พลันพลุ่งออกมาจากภายในทรวงอกของจั่วม่อ ตรงเข้าต่อต้านหัตถ์ที่มองไม่เห็นข้างนั้น“ต้องการสอด
