มือเข้ามาหรือ?” ผูเยาทำท่าราวกับพบเห็นสัตว์เลี้ยงตัวน้อยที่ซุกซนตัวหนึ่ง มุมปากมีรอยยิ้มจางๆทันใดนั้น ร่างมันพลันหายวับไปจากจุดเดิม ปรากฏขึ้นด้านหลังของจั่วม่อ หัตถ์ขวาทะลวงเข้ากลางหลัง ทะลุกลางอกของจั่วม่ออย่างง่ายดาย!จากนั้นดึงมือกลับออกมาด้วยท่าทีสบายๆ ระหว่างนิ้วของมันปรากฏลูกปัดห้าสีลูกหนึ่งลูกปัดนี้มีขนาดเท่าเม็ดถั่วเขียว ดูคล้ายแก้วผลึกสีรุ้งชิ้นหนึ่ง เห็นกลุ่มแสงสดใสหมุนวนอยู่ภายในเพ่งพิศลูกปัดน้อยอย่างไม่เร่งร้อนอยู่ชั่วอึดใจ ผูเยาพึมพำกับตัวเอง “เป็นเจ้าสิ่งนี้เอง” จากนั้นเกร็งกำลัง ตั้งท่าจะบดขยี้ลูกปัดให้แหลกลาญช่วงเวลานี้เอง มือของมันจู่ๆ ก็ชะงักกึกอย่างกะทันหันทันใดนั้น เส้นใยควันดำแพร่กระจายออกมาจากปั้ายหินสุสาน เชื่องช้าทว่ารวมตัวเพียงชั่วกระพริบตาเดียว ท้องฟั้าเหนือทะเลแห่งเปลวเพลิง ก็ปกคลุมเต็มไปด้วยเมฆดำทะมึนกลุ่มเปลวเพลิงที่เต้นเร่า ดูราวกับค่อนข้างหวาดกลัวเมฆหมอกสีดำเหล่านี้ พากันหดตัวลง บังเกิดเป็นสภาพอันยากจะพบเห็น ดวงดาวที่อยู่บนท้องฟั้า ยังถูกเมฆหมอกสีดำดูดกลืนแสงไปจนแทบดับลงผูเยายืนซึมเซา นิ่งอึ้งไม่ไหวติง ดวงตาสีแดงเลือดทอประกายอารมณ์ความรู้สึกอันซับซ้อนถึงขีดสุดประการหนึ่ง คล้ายปิติ คล้ายเศร้าสร้อย คล้ายโหยหา คล้ายกราดเกรี้ยว… …เนิ่นนานให้หลัง ค่อยเอ่ยปากแทบเป็นเสียงกระซิบ“เจ้าต้องการเลือกเศษสวะผู้นี้จริงๆ?”เมฆดำถาโถมเป็นวงกว้าง ม้วนตลบเป็นชั้น ๆ ทะเลเพล
