ออกมา จากนั้นลงจากหลังวัวสีเขียว เดินเข้าไปทรุดคุกเข่าข้างหนึ่ง พลางยัดเม็ดยาฟืนฟูปราณเข้าไปในปากจั่วม่อเหลียงลั่วดวงตาเบิกกว้าง เหม่อมองความกระตือรือร้นอย่างออกหน้าออกตาของศิษย์ผู้พี่ เม็ดยาฟืนฟูปราณไม่ใช่สิ่งของราคาถูก เพียงหนึ่งเม็ดก็เท่ากับยี่สิบชิ้นจิงสือระดับที่สองแล้ว กระทั่งพวกมันยังได้รับเพียงส่วนที่กำหนดไว้ในแต่ละเดือนเท่านั้น ศิษย์พี่ถึงกับให้เม็ดยาแก่คนแปลกหน้าจริง ๆ ?มันสีหน้างวยงง ศิษย์พี่ดูราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน ไม่ใช่เพียงสละเม็ดยาปั้อนให้แก่ผู้อื่น กระทั่งยังช่วยเหลือผู้อื่นดูดซึมเม็ดยาอย่างเต็มอกเต็มใจจั่วม่อค่อยๆ รู้สึกตัวขึ้นมา เมื่อมันลืมตา แวบแรกพลันพบเห็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยทันใดนั้นมันแตกตื่นลนลาน ผุดลุกนั่งขึ้นตามสัญชาตญาน“น้องชาย อย่ากังวลไปเลย พวกเราไม่ได้ประสงค์ร้าย” อีกฝั่ายกล่าวอย่างแย้มยิ้มพลางขยับหลบไปด้านข้างจั่วม่อลุกขึ้นอย่างมึนงง พลันพบว่าร่างกายอบอุ่นกว่าเดิม เส้นสายใยปราณแผ่ซ่านกระจัดกระจายอยู่ทั่วร่าง ความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าก่อนหน้านี้อันตรธานหายไปหมดสิ้น พอเห็นมันฟืนคืนสติ เหล่าศิษย์สตรีพากันห้อมล้อมเข้ามาทันที สนทนากันพลางเล่าเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นจั่วม่อยามนี้ค่อยทราบว่ามันถูกผู้อื่นช่วยเหลือเอาไว้ มันรีบก้าวไปตรงหน้าซือเสียงกับเหลียงลั่ว ประสานมือคำนับขอบคุณ “ขอบคุณผู้อาวุโสทั้งสองที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือพระคุณนี้ผู้น้อยขอจดจำใส่
