าดกลัวแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ไม่ผิดอันใดกับยาพิษจั่วม่อกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ พยายามระงับความกลัวในใจ แล้วครุ่นคิดว่าควรทำเช่นไรแจ้งสำนักดีหรือไม่?สองปีมานี้มันพบเห็นเจ้าสำนักเพียงครั้งเดียว นั่นเป็นตอนที่เจ้าสำนักเก็บมันกลับมา และมันฟืนคืนสติพอดี สำหรับเหล่าอาจารย์อาคนอื่น ๆ นั้น มันไม่เคยพบหน้าแม้แต่ครั้งเดียวสิ่งที่มันกังวลจริง ๆ คือการคาดเดาของผู้อื่น และปฏิกิริยาของพวกมันหากล่วงรู้เข้าจั่วม่อสงสัยอย่างยิ่งว่าผูน่าจะเป็นอสูรปิศาจ!มีอสูรปิศาจที่งดงามเช่นนี้ด้วยหรือ มันแทบเชื่อไม่ลง แต่ด้วยเหตุผลบางประการความสงสัยนี้เหมือนตัวหนอนชอนไชในกระดูก หยั่งรากลึกในใจมัน ไม่อาจปัดทิ้งไปได้จั่วม่อไม่เคยพบเห็นอสูรปิศาจมาก่อน ทุกอย่างที่มันทราบเกี่ยวกับอสูรปิศาจ ล้วนมาจากการฟังจากอินกุย เมื่อใดที่มีการกล่าวถึงอสูรปิศาจ มันคือการเข่นฆ่า มันคือเลือดและความตาย อีกทั้งความสัมพันธ์ระหว่างอสูรปิศาจกับผู้ฝึกตน คือศัตรูตามธรรมชาติมันย่อมกระจ่างชัดในเรื่องนี้ การสังหารอสูรปิศาจเป็นภาระของผู้ฝึกตนทุกคน ไม่ว่าที่ใดหรือเมื่อใดก็ตามแต่กระนั้นจั่วม่ออันน่าสงสาร ก็เป็นเพียงผู้ฝึกตนชั้นแรกเริ่ม ผู้ที่เพิ่งจะเข้าสู่ด่านเลี่ยนชี่ขั้นที่แปดเท่านั้น อย่าเพิ่งกล่าวถึงการทำลายอสูรปิศาจ เกรงว่ากระทั่งอสูรปิศาจยังไม่อยากจะลดตัวลงมาบดขยี้มันด้วยซ้ำส่วนที่ย่ำแย่และน่ากังวลที่สุด ย่อมไม่พ้นเรื่องที่หากมีผู้ล่วงรู้ ว่ามีอสูรป
