ี่วันที่รักษาตัวอยู่นี้ มันไม่ได้เข้าไปยังทะเลแห่งจิตสำนึกเลยสักครั้งหากกล่าวว่าในการมองคราวแรก ความประทับใจที่จั่วม่อมีต่อผูเยาคือความเจ้าเสน่ห์ แต่หากเป็นในยามนี้ ความเจ้าเสน่ห์เปลี่ยนเป็นความชั่วร้ายไปแล้ว!ที่แท้เจ้าผู้นั้นต้องการอันใดกันแน่?คำถามนี้คือที่มาที่แท้จริงของความหวาดกลัว!จู่ ๆ จั่วม่อก็พบว่าชีวิตมันกลายเป็นเรื่องย่ำแย่ และน่ากลัวอย่างเหลือเชื่อ สำหรับผู้ฝึกตนที่ตั้งเปั้าจะเป็นเกษตรกรปราณเยี่ยงมัน ชีวิตย่อมสำคัญที่สุดมันตัดสินใจจะสนทนากับผูเยาเช่นเดียวกับครั้งก่อน ผูเยายังคงนั่งบนหลักศิลาจารึกอย่างเกียจคร้าน ในอาภรณ์สีดำดุจเดิม เมื่อพบเห็นจั่วม่อ ผูเยาก็แย้มยิ้มให้ และมิทราบว่า เป็นเพราะมองผ่านกลุ่มควันดำหนาทึบที่หมุนรอบศิลาจารึกหรือไร รอยยิ้มนั้นช่างดูชั่วร้ายอย่างบอกไม่ถูก ข้อสันนิษฐานว่าผูใช่เป็นอสูรปิศาจหรือไม่ กระโดดกลับเข้ามาในใจมันอย่างกะทันหันจั่วม่อใจสั่นสะท้าน ตัวมันไม่ใช่คนที่ขาดความกล้าหาญ แต่ในกรณีที่อีกฝั่ายควบคุมสถานการณ์ไว้อย่างสมบูรณ์ การแสดงความกล้าหาญเป็นได้เพียงเรื่องโง่เขลาเท่านั้นแน่นอนว่ามันย่อมไม่โง่เขลาเช่นนั้นทันใดนั้น จั่วม่อเพิ่งสังเกตศิลาจารึกใต้ร่างผูเยา แท่งหินสูงครึ่งตัวคน ห่อหุ้มด้วยควันเมฆดำ เมื่อจั่วม่อกวาดสายตามองบนพื้นผิวหลักศิลาจารึกโดยบังเอิญ มันถึงกับผงะถอยหลังอย่างช่วยไม่ได้ปั้ายหลุมศพ!มันเป็นปั้ายหลุมศพ!นั่นไม่ใช่หลักศิลาจารึก
