แต่เป็นปั้ายหินหลุมฝังศพ!จั่วม่อขวัญหนีดีฝั่อ หัวใจเต้นกระหน่ำราวกับกลอง“เป็นไร? เจ้ามิใช่มาหาข้าเพื่อสนทนาหรอกหรือ?” น้ำเสียงยังเกียจคร้านดุจเดิมจั่วม่อมิทราบว่าเป็นเพราะปั้ายหลุมศพนี่ด้วยหรือไม่ แต่มันรู้สึกว่าเสียงของผูเต็มไปด้วยความมืดมิดอันเย็นเยือก ที่เจาะทะลวงเข้าไปในหัวใจมันอย่างง่ายดายจั่วม่อรีบสงบสติอารมณ์ ยิ้มประจบ “พี่ใหญ่ ท่านดูสิ พลังฝึกตนของข้าต่ำต้อยนักร่างกายข้าก็มีแต่กระดูก ไม่ค่อยมีเนื้อสักเท่าใด รับประทานลงไปก็ไม่มีรสชาติ”“รับประทาน?” ผูจู่ ๆ ก็หัวร่อ เปิดตาขวาสีแดงเข้ม พลางกล่าวอย่างแช่มช้าว่า“เอ่ยถึงรสชาติอันล้ำเลิศของเนื้อมนุษย์ โอ้ นั่นผ่านมานานมากแล้ว เนื้อมนุษย์ที่ดีที่สุดมีข้อถกเถียงกันมากมาย แต่ที่ดีที่สุดสำหรับข้า ย่อมเป็นแม่นางน้อยอายุไม่เกินสิบหกสิบเจ็ด เนื้อหวานนุ่ม กระดูกกรุบกรอบ จุ๊ จุ๊ พอนึกขึ้นมา…”ลิ้นสีแดงสดแลบออกมาเลียริมฝีปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความคิดชั่วร้ายจั่วม่อใจเต้นแรงจนแทบกระดอนออกมาจากอก มันฝืนยิ้ม “ใช่แล้ว ใช่แล้ว เช่นนั้นดูสิ ท่านเปลี่ยนเป็นผู้อื่นไม่ดีกว่าหรือ?”“เปลี่ยนเป็นผู้อื่น?” ผูเอียงคอ จ้องจั่วม่อเขม็ง “เป็นไร? เจ้าไม่พอใจ? ไม่มีความสุข? ใช่โทษว่าข้ายึดครองสถานที่ของเจ้าหรือไม่?”ราวกับถูกแทงทะลุด้วยดวงตาสีแดงเข้มของผู จั่วม่อหัวใจเย็นเฉียบ มันรีบโบกมือเป็นพัลวัน “ไม่ใช่! ไม่ใช่! นี่เป็นเกียรติของข้า!เป็นเกียรติยิ่ง!”คล้ายว่าจะ
