ตัวหนึ่งก็บินลงจากฟั้ามาลอยอยู่ตรงหน้ามันกระเรียนกระดาษสีชมพูอันประณีต ขยับตัวเยื้องย่างประหนึ่งกำลังถอดอาภรณ์ แต่ละท่วงท่าสง่างาม ยามที่มันคลี่เปิดออกด้วยตนเอง“ฮาฮา ท่านปูั่ของข้าเอย หากเจ้าไม่ยอมตอบ กระเรียนน้อยตัวต่อไป ข้าจะวาดยันต์ระเบิดเพลิงกัมปนาทลงไปด้วย”“คิดว่าข้ากลัว?” จั่วม่อไม่ยี่หระ “ ข้าผู้นี้ เหมือนคนที่จะก้มหัวให้กับการข่มขู่ของพลังอำนาจ… …”มันพลันหยุดกึกอย่างกะทันหัน เอียงคอคิด พึมพำกับตัวเอง “เดี๋ยวก่อน ยันต์ระเบิดเพลิงกัมปนาท ข้าคล้ายเคยได้ยินจากที่ใด… …”กล่าวยังไม่ทันขาดเสียง ก็พลันเหลือบเห็นกระเรียนกระดาษน้อยสีชมพู บินจากขอบฟั้าตรงดิ่งมายังมันจั่วม่อเกาศีรษะ นกบ้านี่มาอีกแล้ว! ไฉนอีกฝั่ายค้นหามันพบได้?นี่เป็นส่วนที่ทำให้มันงุนงงที่สุด มันไม่เคยได้ยินมาก่อน ว่ากระเรียนน้อยพันตัวมีความสามารถเช่นนี้ด้วย เว้นเสียแต่ว่าอีกฝั่ายจะทรงพลังอำนาจอย่างแท้จริง แต่หากเป็นยอดยุทธ์ผู้ทรงพลังอำนาจจริง ๆ ผู้ใดจะมัวมาใช้สินค้าด้อยสมรรถภาพเช่นกระเรียนน้อยพันตัวนี้?รอประเดี๋ยว! นางกล่าวว่าหนนี้จะวาดยันต์ระเบิดเพลิงกัมปนาท… …จั่วม่อดวงตาเบิกกว้าง มันโถมออกไปสุดชีวิต โกยอ้าวโดยไม่รีรอลังเลตู้ม!เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวมาจากทางด้านหลัง พลังกดดันอันหนักหน่วงกวาดวูบกระแทกใส่จั่วม่ออย่างรุนแรง จนกลิ้งเกลือกตีลังกาสองสามตลบ สวาปามดินโคลนเข้าไปเต็มรักจั่วม่อผุดนั่งมึนงง ผู้ฝึกตนระดับแรกเ
