ริ่มเยี่ยงมัน เพียงหลักแหลมในการเพาะปลูกพืชปราณเท่านั้น บางสิ่งบางอย่างเช่นระเบิด ไม่สมควรปรากฏขึ้นในชีวิตมันดิ้นรนลุกขึ้นจากโคลนตม มันค่อยมองเห็นหลุมขนาดใหญ่ ที่เกิดระเบิดขึ้นด้านหลังสีหน้ามันมืดมนยิ่งจากขอบฟั้า กระเรียนน้อยสีชมพูอีกตัวหนึ่งบินมาหยุดตรงหน้า แล้วคลี่กางออกประหนึ่งระบำเปลื้องผ้าอันสง่างาม แต่ในสายตาจั่วม่อมันไม่ใช่ความสง่างามธรรมดาสามัญ แต่เป็นความสง่างามที่เต็มไปด้วยความโปรดปรานขององค์ราชินีความโปรดปรานคือคุณลักษณะพิเศษเฉพาะขององค์ราชินี ซึ่งไม่สนใจว่าท่านจะเต็มใจด้วยหรือไม่“ฮา ฮา ท่านปูั่ของข้า ให้เวลาหนึ่งก้านธูป คราวนี้ข้าจะวาดยันต์ห่วงโซ่ระเบิดเพลิงกัมปนาท”จั่วม่อจิตใจพังทลาย กระโดดผลุงขึ้นจากพื้นเหมือนก้นถูกไฟไหม้ มันคว้ากระดาษสีชมพูที่ลอยอยู่ตรงหน้า แล้ววิ่งห้อสุดฝีเท้า ตรงกลับไปยังบ้านของตนหนึ่งก้านธูป! บ้าแล้ว!สตรีน่าตาย!เมื่อลานบ้านที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นในสายตา ปอดของจั่วม่อเกือบถูกเผาไหม้ ควันลอยออกจากลำคอ จั่วม่อแทบร่ำไห้ มันถลาเข้าไปในบ้านประดุจลมพัดลิ่ว มันโถมเข้าไปในห้องดั่งลมโหมกระหน่ำ มันกระชากตลับชาดกับพู่กันขนพังพอนขึ้นมาปานสายลมกระโชก จากนั้นตวัดมือรวดเร็ว“ที่แท้เจ้าต้องการอันใด?”ตัวอักษรแทบไม่เหลือเค้าความองอาจ สบายๆ และอิสระเสรีเหมือนครั้งก่อน มันช่างดูขมขื่น ไร้หนทางสู้ ดุจอิสสตรีอ่อนแอ ที่ถูกเดรัจฉานบุกเข้าไปในห้องของนางยามกลางวิกาลด้วยความรวดเร
