ทำเรื่องแบบนั้น…
“ใครมาเหรอคะ”
ตอนนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงแหบๆ ของผู้หญิงจากด้านใน
ชเวอินซอบตกใจ และเกือบจะทำเคทที่ตนกำลังถืออยู่หลุดมือ หญิงสาวคนนั้นใส่แค่ชุดนอนบางๆ ที่เผยให้เห็นหน้าอกจนหมด เธอคือนักแสดงที่เขาเคยเห็นในทีวีอยู่สองสามครั้ง
อินซอบรีบก้มหัว พอนึกถึงเรื่องที่อีอูยอนใส่กางเกงในตัวเดียวมาเปิดประตูให้ เขาก็เดาสถานการณ์ที่เหลือได้ทันที
“ผู้จัดการส่วนตัวที่ผมโทรหาเมื่อกี้น่ะ ไม่ต้องใส่ใจหรอกครับ”
เมื่ออีอูยอนหันหน้าไปตอบ ร่างของผู้หญิงคนนั้นก็หายเข้าไปด้านใน อินซอบหน้าแดงเหมือนคนที่โดนตบหน้ากลางตลาด และไม่สามารถซ่อนความรู้สึกลำบากใจไว้ได้
“มาเพราะเรื่องยาจริงๆ เหรอครับ”
เมื่อคิดว่าอีอูยอนเข้าใจตนผิดแบบนั้น อินซอบก็ไม่สามารถหลับตานอนได้อย่างเด็ดขาด ยิ่งไปกว่านั้นพอคนที่ไม่เคยพูดว่าเจ็บป่วยออกมาง่ายๆ กลับไม่ได้ทำเพียงโทรศัพท์มาหาเขา แต่ยังบอกว่าปวดหัวด้วย เขาก็ต้องเป็นห่วงอยู่แล้ว แต่ดูจากน้ำเสียงที่คุยกันตอนนี้แล้ว แม้แต่เสียงครางที่ออกมาจากปากของอีอูยอนก็ยังน่าสงสัย เพราะไม่มีร้านขายยาที่เปิดจนถึงดึก เขาจึงขึ้นแท็กซี่และนั่งวนไปเรื่อยๆ ก่อนจะได้มาเห็นกับตา
