ตัวเองอย่างกระจ่างชัดว่ายาที่ตนหามาได้อย่างยากลำบากกลายเป็นของไร้ค่าไปแล้ว
อินซอบอยากตาย
จะมาพูดให้หายเข้าใจผิดอะไรกันล่ะ อีอูยอนไม่ได้คิดอะไรกับเขาตั้งแต่แรกแล้ว ดังนั้นอีกฝ่ายไม่มีทางที่จะเข้าใจผิดแน่
ตอนนี้เขาหัวเราะให้กับความโง่ของตัวเองไม่ออก
“นั่นอะไรเหรอครับ”
อีอูยอนใช้ปลายคางชี้ไปที่กระถางต้นไม้ที่อินซอบถืออยู่พลางเอ่ยถาม
“ไม่มี…อะไรหรอกครับ”
“พรุ่งนี้ตารางงานผมเริ่มช่วงบ่ายๆ ใช่ไหมครับ”
“ครับ”
“โล่งอกไปทีนะครับ งั้นคุณอินซอบก็กลับไปพักเถอะครับ”
ชเวอินซอบก้มหัว ทันทีที่ประตูถูกปิดลง เสียงของอีอูยอนกับผู้หญิงก็ค่อยๆ ห่างไปทีละน้อย
อินซอบกอดกระถางต้นไม้ไว้และต้องค่อยๆ ผ่อนลมหายใจช้าๆ เพราะความรู้สึกอับอายได้พุ่งขึ้นมาจนถึงคอหอย ความทรงจำขมขื่นที่มีกลิ่นเปรี้ยวๆ ของสิ่งสกปรกกระหน่ำเข้ามาในหัวของเขาทุกครั้งที่เขาหายใจ
