“กลับมาแล้วครับ”
อินซอบพึมพำคนเดียวขณะเข้ามาในห้อง แม้สิ่งที่รอเขาอยู่ในพื้นที่ที่ไม่มีใครนี้จะมีเพียงความมืด แต่เขาก็อยากจะใส่ความมีชีวิตชีวาอย่างนี้ลงไปสักหน่อย
สิ่งแรกที่เขาทำหลังจากเปิดไฟ และเข้ามาในห้องคือการล้างมือและเท้า อินซอบเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะนั่งลงหน้าโต๊ะเขียนหนังสือ เขาเรียบเรียงเรื่องที่ทำในวันนี้ลงไปในสมุดโน้ต เขาไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องเกี่ยวกับอีอูยอนอีกแล้ว แต่เขาก็ยังเขียนหวัดๆ ลงไปด้วยเครื่องจักรที่ได้ชื่อว่าความเคยชินในร่างกาย และปิดสมุดโน้ตลง
“เหนื่อยจัง”
ชเวอินซอบนอนลงกับพื้นพลางบ่นพึมพำ
เขารู้สึกว่าวันนี้พลังงานในร่างกายของเขาต่ำ เพราะเขามัวแต่สังเกตท่าทีของอีอูยอนทั้งวัน วันนี้ทั้งวันอีอูยอนมีท่าทางเย็นชาไม่เปลี่ยนแปลง แม้อินซอบจะซื้อขนมปังให้อีกฝ่าย แต่เจ้าตัวกลับกินมันเข้าไปแค่คำเดียวก่อนจะโยนทิ้ง และยังจิบกาแฟที่บอกว่าไร้รสชาติเข้าไปเพียงอึกเดียวก่อนจะโยนทิ้งด้วยเหมือนกัน มันเป็นการเปลี่ยนแปลงถึงขนาดที่ทำให้เขาคิดว่าอีกฝ่ายอาจเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่อีอูยอน ดูเหมือนจะเกิดเรื่องอะไรบางอย่างหลังจากออกมาจากคลับอย่างแน่นอน แต่นี่เป็นสถานการณ์ที่เขาไม่สามารถเอ่ยถาม
