อีกนี้สองสามวันผมจะบอกอย่างละเอียดอีกทีครับ”
[โอเคๆ แล้วกินข้าวครบทุกมื้อไหม ไม่ได้เจ็บปวดตรงไหนใช่หรือเปล่า]
“ครับ ผมสบายดีครับ”
[ว่าแต่จัดการเรื่องที่ไปทำที่เกาหลีได้หมดแล้วเหรอ]
น้ำเสียงระมัดระวังของแม่ที่เอ่ยถามมาทำให้อินซอบลังเลไปพักหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับไปตามตรง
“เหมือนจะจัดการได้เรียบร้อยแล้วครับ…แต่ผมยังไม่แน่ใจเลยครับ”
[ไม่แน่ใจเรื่องอะไรเหรอ]
ตั้งแต่แรกที่อินซอบบอกว่าจะมาเกาหลี คนที่คัดค้านอย่างรุนแรงก็คือแม่ เธอโกรธและถามเขาว่าถ้าลูกชายที่ร่างกายอ่อนแอจะจากไปในที่ที่ไกลแบบนั้น แถมยังไม่บอกเหตุผลที่ชัดเจนให้รู้ จะมีแม่คนไหนไม่คัดค้านบ้าง อินซอบบอกแม่ว่าเขาจะต้องไปเพื่อคนที่สำคัญมากจริงๆ และต้องโน้มน้าวให้แม่เชื่อตัวเองสักครั้ง แต่สุดท้ายเขาก็ไม่บอกใครเลยว่าเรื่องที่ว่านั้นคือเรื่องอะไร นอกเสียจากเจนนี่ที่ตอนนี้ไม่ได้อยู่บนโลกแล้ว
ถ้าใครมาได้ยินก็คงจะถามเขาด้วยใบหน้าตึงเครียดว่าเขาบ้าหรือเปล่า และถ้าคนอื่นมาได้ยิน พวกเขาอาจจะหัวเราะเยาะและถามว่าเขาไม่เสียดายเหรอที่ใช้ชีวิตอย่างสูญเปล่าไปกับเรื่องแบบนั้นก็เป็นได้ แต่สำหรับอินซอบแล้วนั่นเป็นปัญหาที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด
“มั่นใจว่าผ
