เหรอ]
“ครับ กำลังทำอะไรอยู่ครับ”
[กำลังอาบน้ำให้วิลอยู่น่ะ อินซอก! จะหนีไปไหน!]
เขาได้ยินเสียงเห่าโฮ่งๆ ของวิลจากปลายสาย ห้องนั่งเล่นของบ้านเขาน่าจะเต็มไปด้วยน้ำ เพราะวิลหนีไปตรงนั้นทีตรงนี้ทีทุกครั้งที่อาบน้ำ
“หลังอาบน้ำเสร็จแล้ว ช่วยให้ขนมที่มันชอบด้วยนะครับ”
[มันก็ต้องฟังที่แม่พูดก่อนสิ วิล! อยู่เฉยๆ ตรงนั้นเลยนะ ถ้าไม่อย่างนั้นจะไม่ให้ขนมนะ]
เขาได้ยินเสียงวิลเห่าเสียงดังอย่างต่อเนื่อง อินซอบยิ้มพลางคิดว่าเขาอยากจะกอดวิลเร็วๆ
“แม่ ผมมีเรื่องจะบอก ผม…อาจจะได้กลับบ้านสัปดาห์หน้านะ”
แม้เขาจะซื้อตั๋วเครื่องบินไว้แล้ว แต่อินซอบก็ยังไม่ได้บอกเรื่องที่เขาจะกลับอเมริกาให้ครอบครัวรู้ เขาคิดว่าเขาจะไม่บอกจนกว่าเขาจะไปสนามบิน เพราะเขาไม่รู้ว่าจะจัดการเรื่องทุกอย่างให้เสร็จสิ้นได้อย่างไร
[ว่าไงนะ จริงเหรอ จะกลับมาจริงๆ เหรอ ขอบคุณพระเจ้า รู้ไหมว่าแม่ร้องไห้ขนาดไหน เพราะฝันถึงลูกเมื่อคืน]
เขาได้ยินเสียงของแม่กลั้นสะอื้น ถ้ารู้ว่าแม่จะดีใจขนาดนี้ เขาน่าจะบอกแม่ให้เร็วกว่านี้อีกหน่อย
[จะกลับมาจริงๆ เหรอ จะขึ้นเรื่องบินกี่โมงล่ะ หืม?]
“มีแต่แม่นะครับที่รู้ เพราะผมยังไม่แน่ใจเลย เดี๋ยวหลังจาก
