และแล้วเช้าวันใหม่ที่สดใสก็มาถึง ยิ่งคิดหน้าของอินซอบก็ยิ่งร้อนและยิ่งอับอาย ช่างเป็นเช้าที่เขาอยากจะขุดดินหนีไปที่ไหนสักที่…
“เฮ้อ”
อินซอบยืนพิงเสาพลางถอนหายใจอย่างหนักหน่วง
วันนี้อินซอบตื่นขึ้นมาในบ้านของอีอูยอนอีกแล้ว! เขาอาบน้ำในห้องน้ำที่เริ่มจะคุ้นเคยพลางลิ้มรสความอับอายที่ว่า ‘ทำไมคนอย่างเราถึงเป็นแบบนี้กันนะ’ จนท้องแทบแตก
พออาบน้ำเสร็จ อินซอบก็นึกถึงสำนวนเกาหลีที่ว่า ‘ไม่รู้เลยว่ากำลังเอาอาหารเข้าจมูกหรือปากกันแน่’ อย่างจริงจังขณะที่กินข้าวเช้าที่อีอูยอนเตรียมไว้ให้ แต่จะเรียกว่าโชคดีก็ว่าได้ที่วันนี้อีกฝ่ายไม่มีตารางงานในตอนเช้าตรู่
เนื่องจากมีการประชุมเกี่ยวกับโฆษณาตอนสิบเอ็ดโมง อินซอบจึงมาแถวๆ ย่านยออีโด เขารออีอูยอนอยู่ที่ลานจอดรถชั้นใต้ดิน และจมอยู่กับความเสียใจที่ไม่มีที่สิ้นสุดของตัวเอง
เราดื่มแล้วก็เจอคนต่างชาติระหว่างที่ไปห้องน้ำ จากนั้นเราก็เข้าไปในห้อง ดื่มเหล้าอีกครั้ง แล้วก็…อ่า
ชเวอินซอบนึกถึงฉากที่ไม่ควรจะนึกถึงโดยไม่ได้ตั้งใจ จากนั้นเขาก็ใช้หลังมือเช็ดปากตัวเอง ไอ้คนนิสัยไม่ดีนั่นแกล้งทำเป็นว่ากลืนลงไป แต่กลับอมมันไว้ในปากแล้วก็…
“เราดันโดนหลอกซะได
