้ โง่จริงๆ เฮ้อ”
ต่อให้เอาหัวโขกเสาก็ใช่ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นจะหายไป ปัญหาที่ใหญ่กว่านั้นคือเขาเห็นว่าอีอูยอนเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าโมโห แต่เขาไม่มีความทรงจำหลังจากนั้นเลย แม้อินซอบจะพยายามนึกเรื่องที่เกิดหลังจากนั้น แต่ก็เปล่าประโยชน์
ต้องเกิดอะไรขึ้นแน่ๆ ไม่อย่างนั้นท่าทางของอีอูยอนไม่น่าจะเปลี่ยนไปขนาดนี้ วันนี้ตั้งแต่เช้าอินซอบกระสับกระส่ายเหมือนลูกวัวที่นั่งอยู่บนเตาไฟร้อนๆ ตลอดทั้งวัน เพราะท่าทีของอีอูยอนที่ปฏิบัติต่อตนนั้นเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด
พออินซอบตื่นขึ้นมา อีอูยอนก็ถามว่า ‘หลับสบายไหมครับ แล้วอาการเป็นยังไงบ้าง’ หลังจากนั้นอีกฝ่ายก็ไม่พูดอะไรอีกเลย พอสังเกตท่าทีของอีอูยอนแล้ว อินซอบซึ่งกลายเป็นธาตุอากาศอย่างคาดไม่ถึงก็ได้ข้อสรุปว่าเมื่อวานตนคงทำพลาดครั้งใหญ่แน่ๆ
“แล้วมันคืออะไรล่ะ…เราทำอะไรลงไปล่ะเนี่ย”
ต่อให้ทึ้งผมด้วยความรู้สึกเสียใจที่ทำลงไปแล้ว แต่เขาก็ยังนึกไม่ออก
ก็ดีแล้ว เขาปลอบใจตัวเองว่าเมื่อความเกลียดติดอยู่ในใจของอีอูยอนแล้ว ตนอาจจะถูกไล่ออกไปทั้งอย่างนี้เลยก็ได้ แต่ถึงอย่างนั้นก็อดไม่ได้ที่จะใส่ใจ
ทุกครั้งที่พบว่าตัวเองกำลังคิดว่าเมื่อไหร่อีกฝ่ายจ
