ะปฏิบัติตัวกับเขาเหมือนเดิม และรู้สึกเป็นเดือดเป็นร้อนระหว่างที่สังเกตท่าทีของอีอูยอน อินซอบก็แทบจะจมลงไปตายในความอับอาย
“เอาล่ะ ถูกไล่ออกเร็วๆ ไปเลยเถอะน่า ดีแล้วล่ะ มันต้องดีแน่ๆ”
เขาต้องกลับอเมริกาก่อนสุดสัปดาห์หน้า ดังนั้นเขาควรจะไม่สนใจว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้น และควรจะทำตัวหยาบคายต่อไป
“…แต่เราต้องรู้ให้ได้ก่อนสิว่าเราทำอะไรลงไปกันแน่ เราถึงจะปล่อยวางได้”
อินซอบพิงเสาและไถตัวลงไปนั่งยองๆ พลางพึมพำอย่างอ่อนแรง ในตอนนั้นเองใครบางคนที่เดินผ่านมาก็จำเขาได้ และแสร้งทำเป็นเอ่ยทักอย่างยินดี
“คุณอินซอบใช่ไหมคะ”
“สวัสดีครับ”
อินซอบลุกขึ้น นักข่าวคิมแฮชินนั่นเอง ดูจากการที่เธอถือกล้องถ่ายรูปแล้ว ดูไม่เหมือนว่าเธอแค่ผ่านมาเพราะมีธุระแถวนี้พอดีเลย
“อ๋อ นี่เหรอคะ ฉันก็ต้องมาถ่ายรูปคุณอีอูยอนอยู่แล้วสิคะ”
“ครับ…อย่างนั้นเองสินะครับ”
จากเหตุการณ์ลอบทำร้ายคังยองโมทำให้มีคนสองสามคนในบรรดาคนที่อยู่ในงานเลี้ยงวันนั้น ถูกตำรวจสอบปากคำ พวกเขาถูกสอบปากคำด้วยคำถามง่ายๆ พอเป็นพิธี เช่น วันนั้นมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นบ้าง หรือแยกย้ายกันไปตอนไหน อีอูยอนเองก็ถูกตำรวจตั้งคำถามด้วยเช่นกัน เพราะเขาเองก็อย
