เครื่องดื่มนั้นจริงๆ แม้คนที่มาด้วยกันจะเหนื่อยจนหมดแรงไปหมดแล้ว แต่เจ้าตัวก็ไม่มีทีท่าจะแสดงสีหน้าว่าเหนื่อยออกมาเลย
แต่วันนี้สีหน้าของอีกฝ่ายดูไม่ดีเป็นพิเศษ ในเวลาแบบนี้ถ้าเขาเปิดเพลงในคลับลำดับที่ยี่สิบสามที่เขาบรรจงเลือกอัดเสียงมา เขาอาจจะโดนไล่ออกจากตำแหน่งนี้เลยก็ได้
ชเวอินซอบลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบแผ่นซีดีรวมเพลงที่เงียบที่สุดจากบรรดาเพลงที่อีอูยอนชอบ และใส่มันเข้าไปในช่องเล่นซีดี เพลงวอลซ์ของชอสตโกวิช[2] ดังออกมา ในตอนนั้นเองอีอูยอนซึ่งกำลังหลับตาพลางขมวดคิ้วก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น และทำปากคว่ำ
“คุณอินซอบครับ จริงๆ แล้ว…”
“…”
อินซอบจับพวงมาลัยพลางรอคำพูดต่อไปด้วยใจพะว้าพะวัง แต่อีอูยอนกลับหลับตาลงอีกครั้งพลางยิ้มเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ เสียงเพลงเบาๆ บรรเลงอย่างต่อเนื่องภายในรถที่แล่นไปเหมือนกำลังเต้นรำ
อินซอบคิดอย่างไร้สาระว่าถ้าถนนที่ตนกำลังพุ่งไปข้างหน้าอยู่ตอนนี้ยาวไม่มีที่สิ้นสุดก็คงจะดีพลางเหยียบคันเร่ง
