ออกมาอย่างชัดเจน
“คุยเรื่องอะไรกันเหรอครับ”
“ครับ?”
“คุณคุยกับนักข่าวคิมแฮชินอยู่ไม่ใช่เหรอครับ”
นอกจากสองประโยคเมื่อเช้าแล้ว อีอูยอนกำลังพูดกับเขาเป็นครั้งแรกของวัน แม้เขาอยากจะตอบยาวๆ แต่เนื่องจากมันไม่ใช่การพูดคุยที่จะพูดอะไรยืดยาวได้ อินซอบจึงโกหกไปว่าไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร
“เป็นเรื่องสำคัญหรือไม่ ผมจะเป็นคนตัดสินเองครับ ลองบอกมาก่อนสิครับว่าคุยเรื่องอะไรกัน”
คำพูดของอีอูยอนแทงใจดำเป็นพิเศษ
“เธอแค่พยายามแอบถามตารางงาน หรือชีวิตประจำวันของคุณอีอูยอนน่ะครับ ผมก็เลยตอบไปว่าไม่รู้”
“งั้นเหรอครับ”
สิ่งแรกที่โผล่เข้ามาในสายตาของอีอูยอนตอนที่เดินเข้าไปใกล้ไม่ใช่นักข่าวที่น่ารำคาญเหมือนปลิง แต่เป็นใบหน้าที่ซีดเผือดของผู้จัดการส่วนตัวต่างหาก
“ถ้าเป็นไปได้ช่วยอย่าติดต่อกับนักข่าวคิมแฮชินนะครับ”
“ผมไม่ทำหรอกครับ”
“เมื่อกี้เธอบอกว่าจะโทรหาไม่ใช่เหรอครับ”
ชเวอินซอบนึกถึงคำพูดของกรรมการผู้จัดการคิมที่บอกว่าเลือดของอีอูยอนคือบักคัส[1] และเจ้าตัวไม่มีทางเหนื่อยล้าเด็ดขาด อินซอนลองค้นหาในอินเทอร์เน็ตดูทีหลัง เพราะเขาไม่รู้ว่าบักคัสคืออะไร แล้วเขาก็หัวเราะคิกคักอยู่คนเดียว อีอูยอนแรงดีพอๆ กับ
