เขียนข่าวที่แทบจะเรียกได้ว่าเรื่องเพ้อฝันเด็ดขาด
“ฉันกำลังจะแฉเรื่องใหญ่เร็วๆ นี่น่ะค่ะ”
“ครับ หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะครับ งั้นผมขอตัวก่อน”
อีอูยอนก้มหัวให้อย่างสุภาพก่อนจะเดินผ่านด้านข้างของนักข่าวคิมแฮชินไป เขาส่งสายตาบอกให้อินซอบรีบไปที่รถ ในตอนนั้นเอง…
“คุณอีอูยอนรู้เรื่องนั้นหรือยังคะ”
“เรื่องอะไรเหรอครับ”
นักข่าวคิมแฮชินมองไปที่อินซอบซึ่งยืนหน้าซีดอยู่ด้านหลังอีอูยอนพลางเอ่ยขึ้น ทันทีที่สบตากัน อินซอบก็รีบก้มหน้า แม้จะมีหลักฐานความผิดของอีอูยอน แต่ก็อาจจะเกิดเรื่องที่ทำให้เขาไม่สามารถกลับอเมริกาได้ก็เป็นได้ เขาไม่อยากให้เกิดเรื่องผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อยกับคนที่ตนยืมชื่อมา
“เรื่องคุณยองโมน่ะค่ะ ได้ยินมาว่าอาการเขาดีขึ้นมากแล้ว ไปหาเขาที่โรงพยาบาลสักครั้งสิคะ”
“ครับ ถึงคุณไม่บอกผมก็จะทำแบบนั้นอยู่แล้ว ขอบคุณที่บอกให้รู้นะครับ”
อีอูยอนส่งสายตาบอกให้อินซอบรีบขึ้นรถโดยไม่รอฟังคำพูดต่อไป นักข่าวคิมแฮชินแสร้งใช้มือทำท่าคุยโทรศัพท์ก่อนจะขยิบตาให้อินซอบ
อินซอบเดินเหมือนวิ่งหนี และขึ้นไปนั่งบนที่นั่งฝั่งคนขับรถในรถตู้ อีอูยอนที่ตามเข้ามาในรถถอนหายใจ เขาแสดงสีหน้าเหนื่อยล้า
