าคุณอินซอบจะลาออก”
“…”
“แล้วกรรมการผู้จัดการคิมฮักซึงทราบไหมคะ เพราะตอนที่ลองถามตอนเจอกันคราวก่อนก็ไม่เห็นว่าเขาจะพูดแบบนั้นเลยนะคะ”
“คุณพูดเรื่องนี้กับผมทำไม…”
อินซอบเห็นอีอูยอนลงลิฟต์มาไกลๆ จึงหยุดพูด นักข่าวคิมแฮชินเองก็หันศีรษะไปตามสายตาของเขาก่อนที่จะร้องว่า ‘อาฮ่า’ และฉีกยิ้ม
“งั้นเรื่องที่คุณอินซอบจะไปอเมริกาในสัปดาห์หน้าก็เป็นความลับสินะคะ”
“…”
อินซอบควรจะโต้กลับ แต่เขากลับไม่สามารถพูดอะไรได้ มันเป็นความจริง แม้เขาจะไม่สนใจ เพราะไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องลาออกอยู่แล้ว แต่เขาไม่อยากโดนจับได้ว่ากลับอเมริกา เขาต้องการให้คนที่ชื่อชเวอินซอบซึ่งเป็นผู้ให้ยืมข้อมูลส่วนตัวมานั้นไม่ถูกสงสัย
ในตอนที่อินซอบเบิกตาโพลงและเงยหน้าขึ้นด้วยความรู้สึกวุ่นวายใจ อีอูยอนก็เดินเข้ามาใกล้ๆ พอดี อีอูยอนเห็นนักข่าวคิมแฮชินจึงกล่าวทักทายเธอว่า ‘สวัสดีครับ’
“คงจะดีด้วยไม่ได้หรอกค่ะ คุณอูยอนรู้เรื่องที่ฉันโดนพักงานไหมคะ”
“ไม่รู้เลยครับ คงลำบากแย่เลยนะครับ”
แม้เขาจะพูดปลอบใจอย่างนุ่มนวล แต่แววตาของอีอูยอนกลับไม่ยิ้มเลยสักนิด ไม่มีทางที่เขาจะต้อนรับนักข่าวที่ปรากฏตัวทุกที่ที่ตนไปเพื่อถ่ายรูปและ
