ั้นได้ยังไงเหรอคะ”
“…”
อินซอบเปิดใช้โทรศัพท์มือถือด้วยชื่อที่ซื้อมาจากอินเทอร์เน็ตเพื่อที่เขาจะได้ตัดไฟตั้งแต่ต้นลม เป็นตัวเลือกเพื่อให้ไม่มีใครสามารถหาร่องรอยของตนได้ในตอนที่คนที่ชื่อชเวอินซอบหายไปหลังจากนี้ แม้เขาจะไม่รู้ว่านักข่าวคิมแฮชินรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร แต่นี่เป็นความจริงที่เขาไม่รู้สึกยินดีและไม่สบายใจกับมันเลยสักนิด
“เป็นคนที่มีความลับเยอะกว่าที่เห็นนะคะเนี่ย แต่จากการที่คุณซื้อตั๋วเที่ยวเดียวไปอเมริกาในสัปดาห์หน้า ดูเหมือนว่าคุณจะลาออกนะคะ”
“นั่นไม่ใช่เรื่องที่คุณนักข่าวจะต้องใส่ใจเลยนะครับ”
อินซอบก้มหัวเป็นการบอกลาเพื่อจะออกไปจากตรงนี้ เขาคิดว่ามีเพียงเขาคนเดียวที่รู้สึกเหนื่อยกับการสนทนาครั้งนี้ นักข่าวคิมแฮชินเอ่ยถามไล่หลังอินซอบที่กำลังจะเดินกลับไปที่รถ
“คุณอินซอบตัดสินใจที่จะให้สัมภาษณ์กับฉันก่อนจะเขียนจดหมายลาออกแล้วนี่นะ”
“ผมไม่เคยมีนัดแบบนั้นนะครับ”
อินซอบตอบกลับไปด้วยความโมโห เขายังมีความสามารถไม่พอที่จะต่อกรกับหญิงสาวที่มีความชำนาญในวงการบันเทิง
อย่าสนใจเธอเลย การเมินเฉยเป็นเรื่องที่ดีที่สุดแล้ว
อินซอบเริ่มก้าวเร็วๆ อีกครั้ง
“ว่าแต่คุณอีอูยอนรู้หรือยังคะว่
