เหมือนกันครับว่ามันคืออะไร ผมบอกไปแล้วนะครับว่าผมไม่อยากกิน แต่เขาบังคับให้กิน…อื้อ”
พอนึกถึงเหตุการณ์นั้น อินซอบใช้แขนเสื้อถูปากอย่างแรง การกระทำนั้นทำให้อีอูยอนสามารถเดาได้ทันทีว่าอินซอบถูกทำอะไรในห้องนั้น
“เขาป้อนด้วยปากเหรอครับ เขาบังคับเหรอ”
“ครับ”
ถ้าเป็นปกติอีกฝ่ายจะต้องหน้าแดง และไม่สามารถตอบเขาได้อย่างเป็นปกติ แต่ตอนนี้อินซอบกลับพยักหน้าอย่างไม่ลังเล อีอูยอนจับคางของอีกฝ่ายไว้ เขายิ้มอย่างช้าๆ ก่อนจะเอ่ย
“ต่อไปถ้าผมกำลังจะตายกรุณาอย่าผายปอดให้นะครับ ปล่อยผมไว้อย่างนั้นแหละ เข้าใจไหมครับ รู้ใช่ไหมครับว่าผมหมายความว่ายังไง”
“ครับ?”
“ผมสั่งห้ามไม่ให้คุณผายปอดผมด้วยปากที่ไปเที่ยวอ้าให้ใครต่อใครครับ”
อินซอบลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขากะพริบตาอยู่สองสามครั้งก่อนจะส่ายหน้า
“ผมทำแบบนั้นไม่ได้หรอกครับ”
“ว่าไงนะครับ”
“คนกำลังจะตายนะครับ…ผมจะปล่อยไว้เฉยๆ ได้ยังไง”
“ปล่อยไว้เถอะครับ”
“ปล่อยไว้ไม่ได้ครับ”
“ก็แค่ปล่อยไปเฉยๆ เอง”
“ก็ผมไม่อยากปล่อย!”
อินซอบแผดเสียง อีอูยอนพยายามคิดว่าไอ้เวรนั่นเอาอะไรให้หมอนี่กินกันแน่ ในขณะเดียวกันก็รู้สึกปวดหัวตุบๆ เมื่อคิดว่าไม่ว่าจะมีคนเห็นหรื
