ีอูยอนลงจากรถด้วยความรู้สึกที่ว่า ‘คงไม่จบแค่นั้นสินะ’
“คุณอินซอบ! เฮ้ย! ชเวอินซอบ!”
“ว้าว! ผมวิ่งได้ด้วย! ยะฮู้”
การได้วิ่งมันจะดีอะไรขนาดนั้น อินซอบตื่นเต้นเหมือนเด็กเล็กๆ และวิ่งฉิวไปทางสวนสาธารณะ อีอูยอนมองการกระทำนั้นจากด้านหลัง และขบฟันก่อนจะปิดประตูรถ เขาเริ่มวิ่งไล่ตามอีกฝ่ายไป แต่วิ่งไปได้ไม่นานอินซอบก็ถูกอีอูยอนจับผมเอาไว้ จึงล้มหงายหลัง
“โอ๊ย!”
ชเวอินซอบร้องเสียงแหลมพร้อมกับตะกายมือทั้งสองข้างไปมา อีอูยอนที่โดนนิ้วของอีกฝ่ายเสยกลืนคำด่าลงไป และกอดไหล่ของอินซอบเอาไว้
ร่างของทั้งคู่ล้มลงบนพื้นหญ้าในสภาพที่นอนทับกันอยู่ อินซอบผู้ซึ่งควรจะเอ่ยขอโทษเขาเสียงสั่นในยามปกติกลับยิ้มกว้าง และซบหน้าลงบนตัวของอีอูยอน
“กว้างจัง”
“…”
“กว้างมากเลยครับ ไหล่น่ะ”
“ผมรู้ครับ”
โชคดีมากที่ไม่มีคนผ่านไปผ่านมา เพราะที่นี่เป็นสวนสาธารณะที่ไม่ค่อยมีคน อีอูยอนไม่ซ่อนความรำคาญเอาไว้เลย เขาจับไหล่ของอินซอบ และบังคับให้อีกฝ่ายลุกขึ้น
“เดี๋ยวก่อนครับ เดี๋ยวก่อน! ผมมีเรื่องจะคุยด้วยครับ”
เนื่องจากอีกคนเมาทั้งยาและเหล้า การใช้คำสุภาพของเขาจึงปนกันไปหมด รวมถึงน้ำเสียงก็เด็กลงและน่ารั
