กต่างจากปกติด้วย อีอูยอนถามกลับว่า ‘อะไรเหรอครับ’
“คือว่านะครับ ผมขอถามอะไรสักข้อจะได้ไหมครับ”
อีอูยอนไม่กล้าตอบว่าให้อีกฝ่ายหุบปาก เพราะอินซอบถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเหมือนเด็กที่กำสายไหมไว้ในมือ
“ถามมาสิครับ”
“ทำไมถึงชวนผมทำสัญญาสามปีล่ะครับ”
“ทำไมน่ะเหรอครับ ก็…”
ดวงตากลมโตของชเวอินซอบจ้องมองอีอูยอนนิ่งๆ นี่ไม่ใช่การชำเลืองมอง หรือการหันกลับมามองเพียงแค่แวบเดียวเหมือนอย่างปกติ แต่เป็นสายตาที่มองเหมือนจะเค้นทุกอย่างที่มีออกมา
อีอูยอนคิดว่าตอนนี้ต่อให้ตนพูดโกหกอะไรไป อินซอบก็คงไม่เชื่อ รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าของอีอูยอน
“ถึงผมจะไม่รู้ว่าคุณมีเจตนาอะไร แต่ผมคิดว่าถ้าเป็นคุณอินซอบ คุณคงไม่เอามีดมาแทงผมข้างหลังอย่างแน่นอน”
เพราะในตอนแรกเขาไม่อาจรู้ได้ว่าอีกฝ่ายวางแผนอะไรไว้ เขาจึงตั้งใจจะเก็บไว้ข้างตัว และคอยจับตาดู แต่พอจับตาดูไปแล้วเขาดันรู้สึกสนุกขึ้นมา นี่มันคืออะไรกัน
คนโง่คนนี้ทั้งยอมเสี่ยงอันตราย และช่วยชีวิตตนเอาไว้ ถ้าเป็นคนปกติก็คงจะรู้สึกซาบซึ้งกับสิ่งนั้นไปแล้ว แต่เพราะเขาไม่ใช่คนปกติ สิ่งนั้นจึงเพิ่มความสนุกให้เขามากขึ้น เขาเกิดความโลภขึ้น ถ้าเป็นอินซอบ ต่อใ
