ห้เขาจะแสดงตัวตนที่แท้จริงออกไป อีกฝ่ายก็อาจจะยอมอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ ก็เป็นได้ แม้จะไม่รู้ว่าชเวอินซอบต้องการอะไรจากตน แต่เขาก็หวังให้อีกฝ่ายหาสิ่งนั้นไม่เจอไปตลอดกาล
นี่เป็นคำตอบที่จริงใจที่สุดที่อีอูยอนสามารถตอบได้ในตอนนี้
แต่ใบหน้าของอินซอบที่ได้ยินคำตอบนั้นกลับยับยู่ยี่ เหมือนกำลังยิ้มแต่ก็เหมือนกับจะระเบิดเสียงร้องไห้ออกมาในไม่ช้านี้ด้วย
“เชื่อ…เชื่อใจผมเหรอครับ”
“มีเหตุผลที่จะต้องไม่เชื่อด้วยเหรอครับ”
คำถามถูกตอบกลับด้วยคำถามอีกครั้ง น้ำตาเอ่อขึ้นมาในดวงตาของชเวอินซอบทันที อีอูยอนมองหน้าของอินซอบที่ร้องไห้น้ำตาไหลพรากอย่างไร้เสียงพลางเดาะลิ้นเบาๆ
แปลกมาก ถ้าร้องไห้ ใบหน้าที่ไม่สวยนั่นก็น่าจะดูขี้เหร่สิ แต่ทำไมถึงดูสวยขนาดนี้ล่ะ
อีอูยอนไม่คิดที่จะเช็ดน้ำตาให้อีกฝ่าย เขาจ้องหน้าของอินซอบที่กำลังร้องไห้ต่อไป พออีอูยอนเห็นว่าอินซอบร้องไห้อยู่พักใหญ่และสะอึกสะอื้นพร้อมกับปาดน้ำตา เขาก็แตะเอวอีกฝ่ายและพูดต่อ
“ร้องไห้เสร็จหรือยังครับ ทีนี้คุณก็ลงไปจากตัวผม…”
จู่ๆ ชเวอินซอบก็กอดคอของอีอูยอนไว้ อีอูยอนจับจุดไม่ถูกเลยว่าเขาควรจะแสดงปฏิกิริยาแบบไหนให้กับการกระท
