ไหม”
“ผมเต้นไม่เป็น…”
“ฉันจะสอนนายเอง”
โทนี่จับมืออินซอบให้ขยับตัวไปตามจังหวะ สิ่งที่ดีที่สุดที่อินซอบซึ่งอยู่ในสภาพกึ่งนั่งกึ่งยืนทำได้คือการทรงตัวไม่ให้ล้มลงกับพื้น พอเห็นเขาล้มหน้าคว่ำลงมาจากอ้อมกอดของโทนี่อยู่หลายรอบ อีกฝ่ายก็กอดเขาไว้ก่อนจะเริ่มเต้น
ถ้าเป็นแบบนี้จะเรียกว่าเป็นการเล่นสนุกอย่างไร้ความรับผิดชอบได้หรือเปล่า
อินซอบเงยหน้ามองผู้ชายที่กอดตัวเองเอาไว้ และเต้นเหมือนเป็นบ้า
“นายน่ารักนะ”
พอสบตากัน โทนี่ก็เลิกคิ้วขึ้นและกล่าว
“ครับ?”
“ฉันบอกว่านายน่ารักจริงๆ เป็นไง รู้สึกดีไหม สนุกหรือเปล่า”
ถ้าจะให้พูดตามจริงคือเขารู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย เขารู้สึกว่าสมองกำลังร้องไห้ เพราะเสียงเพลงที่ดังมาก ทั้งยังรู้สึกคลื่นไส้อีกด้วย เขาแค่อยากจะล้มตัวนอนลงที่ไหนสักที่
“ฉันทำให้นายรู้สึกสุดยอดสุดๆ ให้เอาไหม”
ทันทีที่อินซอบขมวดคิ้วและไม่ตอบ โทนี่ก็ค้นกระเป๋าก่อนจะหยิบยาเม็ดเล็กๆ ออกมายื่นให้
“ให้ฉันทำให้รู้สึกดีไหม”
“ครับ?”
“ไม่ใช่ของอันตรายหรอก ไม่มีฤทธิ์เสพติดด้วย แค่ช่วยให้นายลดความเครียดลงเฉยๆ น่ะ”
อินซอบส่ายหน้าอย่างดื้อรั้น
“ม่ายครับ ผมไม่เล่นยา”
“ก็บอกว่ามันไม่ใช่ยาอันตรา
