ยยังไงล่ะ”
“ไม่เป็นไรครับ ผมขอตัวดีกว่า”
“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว ฉันไม่บังคับนายหรอก โอเคไหม”
โทนี่ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมา และทำให้อินซอบวางใจ หลังจากที่เขาเอายาเม็ดใส่ปาก และดื่มน้ำตามลงไป เขาก็ยิ้มและถามว่า ‘เป็นไง’
“มันเป็นแค่พวกยาแก้หวัดเฉยๆ เป็นยาที่กินเพื่อคลายความเครียดก่อนสอบน่ะ ที่เกาหลีเขาเรียกของพวกนี้ว่าอะไรนะ”
ผู้หญิงที่นั่งอยู่บนตักผู้ชายผิวสีและแลกจูบกันอยู่ตรงมุมห้องตอบกลับมาว่า ‘ยาลดความตื่นเต้น’
“ได้ยินไหม ยาลด…อะไรก็เถอะนั่นแหละ”
แม้อินซอบจะไม่รู้ว่ายาลดความตื่นเต้นคืออะไร แต่สติสัมปชัญญะของเขาก็ยังไม่ต่ำถึงขนาดจะรับยาจากคนที่ไม่รู้จักมากิน
“ผมขอตัวก่อนนะครับ”
“ทำไมล่ะ มันเริ่มสนุกขึ้นแล้วนี่นา ไปเต้นด้วยกันที่เวทีเถอะ”
“ไม่ครับ ผมจะกลับแล้ว”
“งั้นเหรอ งั้นรอแป๊บหนึ่งนะ ฉันมีเรื่องจะพูดด้วย”
โทนี่ขยับมือให้อินซอบเข้าไปใกล้ๆ อินซอบตั้งใจว่าจะไม่ทำให้บรรยากาศเสียก่อนจะไปจึงยื่นหน้าไปตรงหน้าอีกฝ่าย มือใหญ่จับด้านหลังศีรษะของอินซอบไว้แน่น และดึงไปทั้งๆ แบบนั้น ขณะที่อินซอบอ้าปากร้องโอ๊ยก็มีอะไรบางอย่างบดขยี้ลงมาและเข้ามาในปากของเขา อินซอบไม่รู้เลยว่
