“ไม่มีทางหรอกครับ ก็คุณอินซอบเขาเป็นแฟนคลับของผมนี่นา”
ความมีชีวิตชีวากลับมาบนใบหน้าของอีอูยอนอีกครั้ง กรรมการผู้จัดการคิมถอนหายใจ ตอนนี้เองเขาถึงรู้สึกว่ากำลังคุยกับคนที่ยังมีชีวิตอยู่
“นะ นั่นสินะ วะ…ว่าแต่ คังยองโมน่ะ นาย”
กรรมการผู้จัดการคิมกับหัวหน้าทีมชาสุมหัวกันในห้องของกรรมการผู้จัดการ และหารือถึงวิธีการช่วยเหลือตัวเองกันในนั้น เช่น ถ้าอีอูยอนลอบทำร้ายหัวคังยองโมจริงๆ ควรจะจัดการอย่างไร และจะโน้มน้าวอีอูยอนให้ไปรายงานตัวตามความต้องการของตำรวจอย่างไร …สุดท้ายแล้วอีอูยอนจะฟังคำพูดของพวกเขาไหม เป็นต้น
และข้อสรุปก็คืออีอูยอนคงไม่ทิ้งหลักฐานอะไรไว้ให้มีเรื่องที่ต้องไปพบตำรวจแน่นอน
“แล้วเราจะทำยังไงกันดีล่ะ”
กรรมการผู้จัดการคิมทำหน้ากลุ้มใจพลางลูบเคราแข็งๆ ที่เริ่มยาวเพราะยังไม่ได้โกนไปด้วย
“อะไรเหรอครับ”
“เรื่องคังยองโมน่ะ”
“แล้วผมควรจะทำอะไรล่ะครับ ผมเป็นหมอหรือไง”
“…”
“งั้นก็ซื้อกุหลายแดงไปเยี่ยมไข้เขาสิครับ”
“อีอูยอน!”
“ฮ่าๆๆๆ คุณไม่คิดแบบนั้นเหรอครับ งั้นเดี๋ยวผมจัดการเองครับ”
“นายจะไปไหน! ฉันถามว่าจะไปไหน!”
กรรมการผู้จัดการคิมแผดเสียงออกมาทันทีที่เห็นว่าอีอูยอนกำลังจะลุกออก
