านไป อินซอบก็ยิ่งคิดว่านิสัยที่แท้จริงของอีอูยอนสามารถดำมืดได้มากกว่าที่ตนคิด ถ้าเขาไม่ได้เห็นสถานที่เกิดเหตุกับตา เขาก็ไม่กล้าคิดว่าอีอูยอนจะลอบทำร้ายคังยองโมเหมือนกัน
อีอูยอนเป็นคนที่มีความสามารถในการแสดงมากกว่าที่ทุกคนรู้ แต่อีอูยอนในวันนี้กลับทำหน้าตาบึ้งตึงขณะที่ขึ้นมาบนรถ อินซอบมองเห็นรอยย่นเล็กๆ ที่หว่างคิ้วของอีกฝ่ายที่เอนตัวนอนพิงเบาะรถ นั่นหมายความว่าอีอูยอนรู้สึกรำคาญจริงๆ ในวันแบบนี้เขาจะต้องระมัดวังการกระทำมากกว่าปกติ
แต่อินซอบกลับไม่มีความรู้สึกที่อยากจะทำแบบนั้นเลย เขาแกล้งทำเป็นไม่รู้ และเริ่มชวนอีอูยอนคุย
“ให้ผมเปิดเพลงไหมครับ”
“ครับ ดีเลยครับ”
รสนิยมในการฟังเพลงของอีอูยอนซับซ้อน แต่เจ้าตัวก็พยักหน้า เพราะรู้ว่าอินซอบฟังเพลงตรงกับรสนิยมของตน ตอนที่เหนื่อยใจแบบนี้ เพลงเบาๆ จะช่วย…
ตึก ตึก ตึก ตึก *เสียงสแครชแผ่น*
“…”
เสียงเพลงในคลับที่ดังขึ้นในรถตู้ ทำให้อีอูยอนคิดอยู่วูบหนึ่งว่าหูของเขาไม่ดีหรือเปล่า เสียงเพลงที่น่าหนวกหูถึงขั้นที่คนขับรถในเลนข้างๆ ต้องหันกลับมามองดังออกมาจากลำโพง
“คุณอินซอบ...ฟังเพลงแบบนี้ด้วยเหรอครับ”
“ครับ ผมชะ ชอบมากเลย
