ครับ”
อินซอบตอบด้วยน้ำเสียงที่ฝืนธรรมชาติ นี่นายกำลังจะทำอะไรของนายอีก อีอูยอนคิด เขามองอินซอบจากทางด้านหลังแทนที่จะขอให้อีกฝ่ายปิดเพลง
เสียงดนตรีในคลับที่เต็มไปด้วยความสนุกสนานดังเป็นระลอกท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัดใจของคนทั้งคู่ แต่อินซอบผู้บอกว่าชอบเพลงแบบนี้กลับเกร็งไหล่จนแข็งเป็นหิน และพยายามมองไปข้างหน้าอย่างเดียว
“คาดไม่ถึงเลยนะครับเนี่ย”
อีอูยอนเป็นฝ่ายเริ่มพูดก่อน
“ครับ?”
“ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะฟังเพลงแบบนี้ด้วย ดูเหมือนคุณจะชอบไปคลับนะครับ”
อินซอบจดบัญญัติสิบประการที่จะทำให้เขาไม่ถูกอีอูยอนไล่ออกเอาไว้ในสมุดโน้ต แต่ตอนนี้เขาสามารถทำเรื่องพวกนั้นได้แล้ว อินซอบพยักหน้าเล็กน้อย เขาแค่จงใจหาเพลงที่เสียงดังหนวกหูมาเท่านั้น อันที่จริงเขาไม่เคยไปที่หน้าประตูคลับเลยด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เขาทำอะไรไม่ได้นอกจากตอบไปอย่างนั้น
“คุณไปคลับหรือเปล่าครับ”
“เอ่อ ครับ ไปบ้างครับ”
“ไปแถวไหนเหรอครับ ชองดัม? หรือว่าอีแทวอน?”
“…ก็ไปเรื่อยน่ะครับ”
ถ้าจะให้พูดอย่างละเอียด คำโกหกของตนต้องถูกเปิดเผยแน่ๆ อินซอบจึงกุเรื่องให้ฟังดูคลุมเครือขึ้นมา
“อย่างนั้นเหรอครับ งั้นเราไปด้วยกันสักครั้งสิครับ”
